Arnoldo Iguarán

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Arnoldo Iguarán
Imię i nazwisko Arnoldo Alberto Iguarán Zúñiga
Data i miejsce
urodzenia
18 stycznia 1957
Ríohacha,  Kolumbia
Pseudonim "El Guajiro"
Pozycja napastnik
Wzrost 179 cm
Masa ciała 75 kg
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1978-1981
1982
1982-1983
1983
1984-1993
1994-1996
Cúcuta Deportivo
Deportes Tolima
Deportivo Táchira
Independiente Santa Fe
Millonarios Bogotá
Cúcuta Deportivo
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1979-1993  Kolumbia 68 (25)

Arnoldo Alberto Iguarán Zúñiga (ur. 18 stycznia 1957 roku w Ríohacha), były piłkarz kolumbijski grający na pozycji napastnika. Podczas kariery piłkarskiej mierzył 179 cm wzrostu, ważył 75 kg. Nosił przydomek "El Guajiro".

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Iguarán piłkarską karierę w zespole Cúcuta Deportivo, w barwach którego zadebiutował w 1978 roku w Copa Mustang. Grał tam przez 4 sezony, jednak nie odniósł znaczących sukcesów. W 1982 roku przeszedł do innego ligowca, Deportes Tolima, z którym wywalczył wicemistrzostwo kraju, premiujące awans do Copa Libertadores. Po sezonie Arnoldo zmienił jednak klub i dość niespodziewanie trafił do wenezuelskiego Deportivo Táchira. Z zespołem tym nie udało mu się jednak wywalczyć mistrzostwa Wenezueli i po sezonie wrócił do ojczyzny. Przez rok grał w stołecznym Independiente Santa Fe Bogotá, by w 1984 roku przejść do innego klubu z Bogoty, Millonarios. W Millonarios Iguarán spędził aż 10 sezonów, stając się niemal legendą klubu. W latach 1987 i 1988 był jednym z głównych autorów wywalczenia przez klub kolejnych mistrzostw Kolumbii. W 1994 roku wrócił do swojego macierzystego klubu, Deportivo Cucuta, z którym rok później spadł z ligi. W klubie został jeszcze na sezon 1996 i pomógł Deportivo w powrocie do pierwszej ligi, a po sezonie zdecydował się zakończyć piłkarską karierę w wieku 39 lat.

Podczas swojej kariery w Kolumbii Iguarán wielokrotnie popisywał się wysoką skutecznością, jednak nigdy nie udało mu się wywalczyć tytułu króla strzelców ligi. Przez 18 sezonów zdobył 185 goli na szczeblu pierwszej ligi Kolumbii.

W 1991 roku Iguarán otworzył Akademię Piłkarską w Bogocie, która nosi jego imię.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W reprezentacji Kolumbii Iguarán zadebiutował 29 czerwca 1979 roku w towarzyskim meczu z reprezentacją Hiszpanii, zakończonym remisem 1:1. W tym samym roku trafił do kadry narodowej na turniej Copa América 1979. 22 sierpnia w swoim siódmym występie w kadrze zdobył pierwszego gola, a Kolumbia wygrała 4:0 swój grupowy mecz z Wenezuelą. Iguarán wystąpił łącznie w 4 spotkaniach na tym turnieju, jednak jego rodacy nie potrafili wyjść z grupy.

W swojej karierze Iguarán grał jeszcze w innych turniejach o mistrzostwo Ameryki Południowej: Copa América 1983 (4 mecze, faza grupowa), Copa América 1987 (3 mecze, 4 gole, w tym hattrick z Paragwajem, 3. miejsce), Copa América 1989 (3 mecze, 3 gole, faza grupowa) i Copa América 1991 (3 mecze, 2 gole, 4. miejsce).

W 1990 roku Iguarán był członkiem kadry na Mistrzostwa Świata we Włoszech. Tam początkowo był podstawowym zawodnikiem turnieju - wystąpił w pierwszym składzie w meczach z ZEA (2:0) i Jugosławią (0:1), a w meczu 1/8 finału z Kamerunem (1:2 po dogrywce) wszedł na boisko w 63. minucie zmienając Luisa Fajardo.

Swój ostatni mecz w reprezentacji Iguarán rozegrał 21 maja 1993 roku, a Kolumbia zremisowała w towarzyskim meczu z Wenezuelą. Ogółem w kadrze rozegrał 68 meczów i zdobył 25 goli, co czyni go najskuteczniejszym piłkarzem w historii reprezentacji Kolumbii.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Link zewnętrzny[edytuj | edytuj kod]