Arnulf z Karyntii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Arnulf z Karyntii
Portret Arnulfa
Król wschodniofrankijski
Okres panowania od 887
do 899
Poprzednik Karol III Otyły
Następca Ludwik IV Dziecię
Święty Cesarz Rzymski
Okres panowania od 896
do 899
Poprzednik Lambert ze Spoleto
Następca Ludwik III Ślepy
Dane biograficzne
Dynastia Karolingowie
Urodziny 850
Śmierć 8 grudnia 899
Ratyzbona
Ojciec Karloman
Matka Liutswinda
Żona Oda
Dzieci Ludwik IV Dziecię
Glismouda
Zwentibold
Ellinrat
Ratold
Galeria w Wikimedia Commons Galeria w Wikimedia Commons

Arnulf z Karyntii (ur. wrzesień lub październik 850, zm. 8 grudnia 899 w Ratyzbonie) – król wschodniofrankijski z dynastii Karolingów w latach 887-899. Król Włoch w latach 894-895 i od 896 Święty Cesarz Rzymski.

Życie[edytuj | edytuj kod]

Arnulf był nieślubnym synem Karlomana. Możliwe jest, że Karloman i matka Arnulfa – Liutswinda (?) mogli później wziąć ślub. Arnulf dorastał w Moosburgu w dolinie Mozy. W 875 został prefektem Marchii Wschodniej i do śmierci swojego ojca w 880 księciem Karyntii. Prowadził wiele wojen z Świętopełkiem I morawskim, a także uwikłał się w sprawy związane z wikingami.

Arnulf w listopadzie 887 brał udział w wojnie przeciwko swojemu stryjowi Karolowi III Otyłemu, królowi wschodniofrankijskiemu. W 888 przybył do Italii po śmierci Karola III i walczył z Berengarem I o władzę w królestwie Włoch. Berengar I został lennikiem Arnulfa, gdy w 889 stracił swoje włości na rzecz księcia Gwidona III ze Spoleto. Po śmierci Gwidona, Arnulf w 894 został królem Włoch, abdykując w 895 na rzecz Berengara i syna Gwidona – Lamberta II. Dopiero po abdykacji Lamberta w 896 Arnulf został cesarzem niemieckim. Pod koniec lutego tego samego roku został koronowany przez papieża Formozusa, jednakże ta koronacja nie została uznana po odejściu i śmierci papieża przez jego następcę Jana IX.

W roku 888 zatwierdził Odona z Paryża jako króla zachodniofrankijskiego; nie zaakceptował tego Karol III Prostak i w 893 został drugim królem. W 895 Arnulf stanął po stronie Odona. Dopiero w 898 Karol, po śmierci Odona, zasiadł samodzielnie na tronie zachodniofrankijskim z aprobatą Arnulfa. W 891 Arnulf odniósł znaczące zwycięstwo nad wikingami w bitwie nad rzeką Dijle[1].

Arnulf cierpiał prawdopodobnie jak inni Karolingowie na epilepsję. Umarł w 899 w wyniku ataku apopleksji, został pochowany w klasztorze św. Emeramma w Ratyzbonie, gdzie także pochowano jego syna Ludwika IV Dziecię i jego małżonkę Odę Konradównę.

Tablica pamiątkowa z podobizną Arnulfa znajduje się w Walhalli koło Ratyzbony.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Arnulf ożenił się w 888 z Odą, pochodzącą z rodu Konradynów – (zm po 30 listopada 903). Miał z nią jednego syna:

Ponadto miał jeszcze 4 nieślubnych dzieci:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Praca zbiorowa: Oxford – Wielka Historia Świata. Średniowiecze. Na Wyspach Brytyjskich. Karolingowie. T. 16. Poznań: Polskie Media Amer.Com, 2006, s. 266. ISBN 83-7425-568-4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ernst Dümmler: Geschichte des Ostfränkischen Reiches. Dritter Band. Die letzten Karolinger, Konrad I. Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt 1960 (Nachdruck der 2. Auflage, Leipzig 1888).


Poprzednik
Karol III Otyły
Król Franków Wschodnich
887899
Następca
Ludwik IV Dziecię
Poprzednik
Lambert ze Spoleto
Holy Roman Empire Arms-single head.svg Święty Cesarz Rzymski
896-899
Holy Roman Empire Arms-single head.svg Następca
Ludwik III Ślepy