Arseniusz (Żadanowski)
| Arseniusz | |
| Arsenij Żadanowski | |
| biskup sierpuchowski | |
 |
|
| Kraj działania |  Rosja |
| Data i miejsce urodzenia | 6 marca 1874 Pisariewka |
| Data i miejsce śmierci | 27 września 1937 poligon Butowo |
| biskup sierpuchowski | |
| Okres sprawowania | 1914–1923 |
| Wyznanie | prawosławie |
| Kościół | Rosyjski Kościół Prawosławny |
| Inkardynacja | eparchia moskiewska |
| Śluby zakonne | przed 1902 |
| Prezbiterat | 9 maja 1902 |
| Chirotonia biskupia | 8 czerwca 1914 |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Arseniusz, imię świeckie: Arseniusz Iwanowicz Żadanowski, (ur. 6 marca 1874 w Pisariewce – zm. 27 września 1937 na poligonie Butowo) – biskup Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego.
Spis treści |
Biografia [edytuj]
Wczesna działalność [edytuj]
Urodził się w rodzinie kapłana prawosławnego w eparchii charkowskiej. W 1894 ukończył seminarium duchowne w Charkowie. Po jego ukończeniu planował zostać białym duchownym, by objąć parafię po ciężko chorym ojcu. Napisał wówczas list do późniejszego świętego cudotwórcy ks. Jana Kronsztadzkiego z prośbą o modlitwę o uzdrowienie ojca; zapytywał również, jaką drogę życiową powinien obrać. Kapłan odpowiedział mu, że powinien wstąpić do monasteru, zapewnił również o swoich modlitwach (ks. Żadanowski faktycznie wyzdrowiał). W związku z tym młody Arsenij udał się do Moskwy, gdzie ukończył studia w Akademii Duchownej, a w czasie studiów wstąpił do Monasteru Czudowskiego. 9 maja 1902 został hieromnichem. Rok później uzyskał dyplom kandydata teologii. Po roku został archimandrytą i przełożonym klasztoru, w którym żył. Jako przełożony cieszył się autorytetem duchowym podobnym do tego, jakim obdarzano świętych starców.
Biskup [edytuj]
8 czerwca 1914 w cerkwi św. Aleksego w Monasterze Czudowskim miała miejsce jego chirotonia na biskupa sierpuchowskiego, jednego z wikariuszy eparchii moskiewskiej. W latach 1918–1919 przebywał w skicie św. Serafina z Sarowa i Ikony Matki Bożej "Znak" w Moskwie. W grudniu tego roku udał się do Sierpuchowa, gdzie do 1923 wykonywał obowiązki biskupa. Po tej dacie opuścił Sierpuchow i zamieszkiwał kolejno w kilku klasztorach pod Moskwą, w Monasterze Ponietajewskim oraz w żeńskim klasztorze w Diwiejewie. Po jego zamknięciu w 1927 zamieszkał samotnie na wsi pod Moskwą, a następnie w Arzamasie. Podobnie jak niegdyś w Monasterze Czudowskim, zebrał wokół siebie grono naśladowców i uczniów duchowych, odmawiał jednak szerszego zaangażowania ewangelizacyjnego. W tym czasie zaczął pisać autobiografię, której nigdy nie ukończył (zachował się rękopis II rozdziału). Wcześniej opracował kilka życiorysów szczególnie czczonych w Moskwie mnichów.
Jednoznacznie wypowiedział się przeciwko deklaracji locum tenens patriarchatu moskiewskiego metropolity Sergiusza (Stragorodskiego), w której ten zapowiadał lojalność Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego wobec władz radzieckich. Odmawiał przyjmowania jakichkolwiek funkcji w Kościele, jak również wspólnej celebry z duchownymi uznającymi zwierzchnictwo Sergiusza. Zaliczał się do tzw. nie wspominających.
13 kwietnia 1937 został aresztowany we wsi Kotielnikowo i oskarżony o udział w tworzeniu nielegalnej organizacji prawosławno-monarchistycznej oraz o kierowanie nią. 27 września 1937 został rozstrzelany na poligonie Butowo. 21 maja 1956 całkowicie zrehabilitowany.
