Arthoniomycetes

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Arthoniomycetes
plamica promienista (Arthonia radiata)
plamica promienista (Arthonia radiata)
Systematyka
Królestwo grzyby
Typ workowce
Klasa Arthoniomycetes
Nazwa systematyczna
Arthoniomycetes O.E. Erikss. & Winka.
Myconet (Umeå) 1(1): 4 (1997)
Typ nomenklatoryczny
plamica (Arthonia Ach.)
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Arthoniomycetes O.E. Erikss. & Winkaklasa grzybów z typu workowców (Ascomycota), której typem nomenklatorycznym jest plamica (Arthonia)[1]. W tzw. "systemie Adla 2012" klad Arthoniales jest wyprowadzony bezpośrednio z kladu Pezizomycotina, z pominięciem tej klasy[2].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Posiadają askokarpy w formie apotecji, z odsłoniętą w fazie dojrzałej obłocznią. Worki zbudowane są z wyraźnie odrębnych dwóch ścian.

Większość gatunków należących do tej klasy to porosty występujące w klimacie zwrotnikowym.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Klasę Arthoniomycetes utworzyli Ove Eriksson i Katarina Winka w artykule Supraordinal taxa of Ascomycota, opublikowanym w „Myconet” z 1997[3]:

Quote-alpha.png

Arthoniomycetes cl. nov. O.E. Erikss. & Winka

  • Holotypus: Arthoniales Henssen ex D. Hawksw. & O.E. Erikss.
  • Ascomata: apothecia. Hamathecium: paraphysoides. Asci bitunicati, in IKI/KOH plerumque caerulescenti.
  • Characteres moleculares (SSU rRNA): 10-1 222a:g; 253a:g. 11 267u:c; 288a:g. 12 328a:u; 331a:g; 334g:u; 340u:a; 343c:a; 352a:g. 18 529c:a (exc. Lecanactis). 23-2 699u:c

Klasa ta jest zaliczana według kodeksu Index Fungorum do gromady Ascomycota. Należą do niej[4]:

Badania filogenetyczne przemawiają za monofiletycznością tego taksonu[5]. Ustalono także, że grupą siostrzaną jest klasa Dothideomycetes[6].

Przypisy

  1. P.M. Kirk: Index Fungorum (ang.). [dostęp 11 lutego 2013].
  2. S.M. Adl i in.. The Revised Classification of Eukaryotes. „The Journal of Eukaryotic Microbiology”, s. 429-493, 2010. doi:10.1111/j.1550-7408.2012.00644.x. 
  3. O.E. Eriksson, K. Winka. Supraordinal taxa of Ascomycota. „Myconet”. 1, s. 4, 1997. ISSN 1403-1418. 
  4. P.M. Kirk: Species Fungorum (ang.). [dostęp 11 lutego 2013].
  5. Spatafora JW, Sung GH, Johnson D, et al. (2006): A five-gene phylogeny of Pezizomycotina. Mycologia 98 (6): 1018–28.
  6. Lumbsch HT, Schmitt I, Lindemuth R, et al. (March 2005): Performance of four ribosomal DNA regions to infer higher-level phylogenetic relationships of inoperculate euascomycetes (Leotiomyceta) Mol. Phylogenet. Evol. 34 (3): 512–24.