Arthur MacManus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Arthur MacManus

Arthur MacManus (ur. 1889, zm. 1927) − szkocki działacz związków zawodowych i socjalista.

W 1903 r. wstąpił do Socjalistycznej Partii Pracy[1] i rozpoczął pracę w fabryce Singera w Clydebank, Glasgow. Brał udział w strajku w kwietniu 1911 r., za co został zwolniony z pracy[2].

Za poparcie udzielone działaniom SLP przeciwko I wojnie światowej, MacManus został aresztowany w 1915 r., kiedy przemawiał na George Square w Glasgow przeciwko poborowi[3].

Wkrótce MacManus stał się jednym z liderów Clyde Workers Committee. Poparł Davida Kirkwooda podczas strajku w William Beardmore and Company. Został za to deportowany do Edynburga[4].

Podczas wyborów powszechncyh 1918 r. MacManus bez powodzenia ubiegał się o mandat parlamentarny z okręgu Halifax. Po rewolucji październikowej stał się zwolennikiem utworzenia partii komunistycznej. W styczniu 1919 r. stanął na czele Komisji Zjednoczeniowej, która miała doprowadzić do połączonia Brytyjskiej Partii Socjalistycznej, Socjalistycznej Federacji Robotników oraz innych mniejszych grup[5].

W kwietniu 1920 r. MacManus, razem z Tomem Bellem i Williamem Paulem, powołał do życia Zjednoczoną Grupę Komunistyczną. W sierpniu weszła ona w skład nowo powstałej Komunistycznej Partii Wielkiej Brytanii. W latach 1920–1922 MacManus był jej pierwszym przewodniczącym[5]. Pod koniec 1920 r. uczestniczył w specjalnej konferencji Komitetu Wykonawczego Kominternu, gdzie zdecydował się dokonać reformy partii[6]. Po reformie MacManus stanął na czele departamentu kolonialnego CPGB[7]. Na IV Kongresie Kominternu został wybrany członkiem Komitetu Wykonawczego i Prezydium[8].

W 1925 r. MacManus i 11 innych liderów CPGB zostali aresztowani pod zarzutem nawoływania i przygotowywania buntu[9]. W 1927 r. brał udział w konferencji założycielskiej Ligi Antyimperialistycznej[10], ale zmarł wkrótce potem. Jego prochy złożono w murze Kremla[1]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]