Arthur Stanley Eddington

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Arthur Stanley Eddington
Ogólna teoria względności
G_{\mu \nu} + \Lambda g_{\mu\nu} = {8\pi G\over c^4} T_{\mu \nu}\,
Równanie Einsteina
Wstęp
Aparat matematyczny

Arthur Stanley Eddington (ur. 28 grudnia 1882 w Kendal, zm. 22 listopada 1944 w Cambridge) – brytyjski astrofizyk działający na początku XX wieku.

Jego imieniem nazwano jasność Eddingtona – graniczną wartość, przy której ciśnienie promieniowania jest w stanie nie dopuścić do spadania materii (w polu grawitacyjnym) na zwarty obiekt.

Działalność naukowa[edytuj | edytuj kod]

W 1913 roku objął Katedrę Astronomii im. Pluma w Cambridge, a w 1914 roku został dyrektorem Obserwatorium w Cambridge. W 1919 roku dostarczył dowodów potwierdzających ogólną teorię względności. Znany z prac związanych z teorią względności. W roku 1920 napisał artykuł zatytułowany "Report On The Relativity Theory Of Gravitation"[1] ("Raport na temat grawitacyjnej teorii względności"), w którym ogłosił teorię względności Alberta Einsteina dla świata angielskojęzycznego (w czasach I wojny światowej najnowsze niemieckie odkrycia naukowe nie były dobrze znane na obszarach anglojęzycznych). W 1926 roku opublikował książkę The Internal Constitution of Stars, w której sugerował, że źródłem energii słonecznej są reakcje jądrowe. Wyznaczył również obfitość wodoru w gwiazdach i rozwinął model pulsacji cefeid. W 1930 roku otrzymał tytuł szlachecki.

Z jego działalnością na rzecz propagowania teorii względności związana jest anegdota. Podobno inny znawca tej teorii, Ludwik Silberstein, zażartował, że teorię Einsteina rozumieją zaledwie trzy osoby na świecie (w tym domyślnie sam Einstein). Eddington nie zaprzeczył i zamiast krygować się, że Silberstein zaliczył go do tej elity, stwierdził, że nie wie, kto jest tą trzecią (poza Einsteinem i samym Eddingtonem) osobą.

Eddington interesował się też obserwacyjną weryfikacją ogólnej teorii względności. Zorganizował wyprawę na Wyspę Książęcą, leżącą u wybrzeży Afryki Zachodniej, w celu obserwacji całkowitego zaćmienia Słońca 29 maja 1919. W czasie zaćmienia wykonał pomiary pozycji gwiazd w otoczeniu Słońca i stwierdził, że pozycje te uległy przesunięciu zgodnie z przewidywaniem teorii względności na skutek ugięcia promienia światła w polu grawitacyjnym.

Eddington za fałszywe uznał obliczenia przyszłego noblisty Subramanyana Chandrasekhara.

W swojej książce "The Nature of the Physical World"[2] ("Natura świata fizycznego"), wydanej w 1928, wyraził pogląd, że nieskończona armia małp na niezliczonej ilości maszyn do pisania jest w stanie napisać wszystkie książki znajdujące się w British Museum (twierdzenie o nieskończonej liczbie małp). Dzięki książkom popularno-naukowym Eddington uzyskał w Wielkiej Brytanii dużą popularność w okresie międzywojennym. Był kwakrem[3].

W 1928 roku przyznano mu nagrodę Prix Jules-Janssen.

Nazwiskiem Arthura Eddingtona nazwano planetoidę (2761) Eddington.

Przypisy

  1. A.S. Eddington: Report On The Relativity Theory Of Gravitation. London: Fleetway Press, Inc., 1920. (ang.)
  2. A.S. Eddington: The Nature of the Physical World. New York: The Macmillan Company; Cambridge, Eng., The University Press, 1928. (ang.)
  3. Znani kwakierzy (ang.) [dostęp 03.10.2010]

W filmie[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]