Artis Pabriks

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Artis Pabriks
Artis Pabriks saeima.jpg
Data i miejsce urodzenia 22 marca 1966
Jurmała
Minister obrony Łotwy
Przynależność polityczna Jedność
Okres urzędowania od 3 listopada 2010
do 22 stycznia 2014
Poprzednik Imants Lieģis
Następca Raimonds Vējonis
Minister spraw zagranicznych Łotwy
Przynależność polityczna Partia Ludowa
Okres urzędowania od 21 lipca 2004
do 28 października 2007
Poprzednik Rihards Pīks

Artis Pabriks (ur. 22 marca 1966 w Jurmali) – łotewski polityk i politolog. Minister spraw zagranicznych Łotwy (2004–2007), w latach 2010–2011 wicepremier i minister obrony narodowej w drugim rządzie Valdisa Dombrovskisa, następnie do 2014 minister obrony w trzecim rządzie tegoż premiera. Poseł na Sejm, deputowany do Parlamentu Europejskiego VIII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1992 ukończył studia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Łotewskiego, a cztery lata później uzyskał stopień doktora nauk politycznych na duńskim Uniwersytecie Aarhus. W 1996 został rektorem Wyższej Szkoły Vidzeme (Vidzemes Augstskola) z siedzibą w miejscowości Valmiera.

W 1998 Artis Pabriks dołączył do Partii Ludowej i z jej ramienia w 2004 wszedł w skład Sejmu. 21 lipca 2004 został mianowany ministrem spraw zagranicznych Łotwy – urząd sprawował do 28 października 2007. Był zwolennikiem tzw. deklaracji wyjaśniającej do umowy granicznej z Rosją. Z powodu tej deklaracji Rosja odmawiała ratyfikacji umowy granicznej. Dopiero po rezygnacji z dodatkowych warunków przez stronę łotewską udało się w 2008 ratyfikować umowę.

W 2006 ponownie wybrany do Sejmu, rok później odszedł z Partii Ludowej. 6 września 2008 został współprzewodniczącym nowego ugrupowania politycznego Stowarzyszenie na rzecz Innej Polityki (SCP). Uzyskał mandat poselski z ramienia SCP w wyborach parlamentarnych w 2010, jednak 3 listopada 2010 objął funkcję wicepremiera i ministra obrony narodowej w drugim rządzie Valdisa Dombrovskisa, pozostając poza parlamentem. W wyborach w 2011 uzyskał reelekcję do Sejmu, ponownie zawieszając mandat w związku z wejściem do rządu. 25 października 2011 objął stanowisko ministra obrony w trzecim gabinecie Valdisa Dombrovskisa. Funkcję piastował do stycznia 2014. Odnowił mandat poselski, wracając do pracy w parlamencie[1].

W wyborach europejskich w 2014 uzyskał mandat deputowanego do PE VIII kadencji jako jeden z czterech kandydatów Jedności[2].

Jest współautorem dwóch książek: Łotwa: Próba zmian (2001) oraz Państwa Bałtyckie: Estonia, Łotwa i Litwa (2002). Napisał również: Etniskās proporcijas, nodarbinātība un diskriminācija Latvijā (2002), poświęconą proporcjom etnicznym i dyskryminacji w strukturze zawodowej Łotwy.

Przypisy

  1. Saeima apstiprina deputāta pilnvaras un atjauno mandātu sešiem deputātiem (łot.). saeima.lv, 23 stycznia 2014. [dostęp 2014-06-17].
  2. Jānis Kincis: Oficiālie rezultāti: Pirmo reizi EP krēslos sēdīsies Pabriks, Mamikins un Grigule (łot.). diena.lv, 26 maja 2014. [dostęp 2014-06-17].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]