Artur

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Artur, Artus wymowa iimię męskie pochodzenia celtyckiego. Powstało ze złożenia dwóch wyrazów wywodzących się z języków celtyckich: Art – niedźwiedź, ur – młody, piękny, kwitnący. Podstawę imienia może także stanowić celtyckie słowo ard – wysoki, szlachetny.

W wielu polskich kalendarzach umieszczono imieniny Artura pod datą 6 października, jakkolwiek w rzeczywistości jest to wspomnienie św. Artalda (Artolda). W martyrologium rzymskim wspomnienie św. Artura, mnicha benedyktyńskiego, figuruje pod datą 15 listopada[1]. Patronami imienia są także bł. Artur Bell (wspomnienie 11 grudnia) i Artur Ayala (męczennik hiszpański)[2].

W innych językach[edytuj | edytuj kod]

„Śmierć Króla Artura”

Osoby noszące to imię[edytuj | edytuj kod]

Nobliści[edytuj | edytuj kod]

Postacie literackie[edytuj | edytuj kod]

  • Król Artur bohater legend o rycerzach Okrągłego Stołu (XII/XIII w.)
  • Artur Gonzalo z powieści W. Gombrowicza Trans-Atlantyk (1948-50)
  • Friedrich Artur von Homburg z dramatu H. Kleista Książę Hamburga (1810)
  • Artur Dimmesdale z powieści N. Hawthorne’a Szkarłatna litera (1850)
  • Artur ze sztuki Tango S. Mrożka (1965)
  • Artur Clennam z powieści Ch. Dickensa Mała Dorrit (1857)
  • Artur Weasley z cyklu powieści o Harrym Potterze (1997-2007)

Na ekranie[edytuj | edytuj kod]

Losy króla Artura opisano w wielu filmach, a nawet w serialach animowanych tj:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło Artur w Wikisłowniku

Przypisy

  1. Santi e beati
  2. Henryk Fros SJ, Franciszek Sowa: Księga imion i świętych. T. 1: A-C. Kraków: WAM, Księża Jezuici, 1997, s. 276. ISBN 8370972713.