Artur Axmann

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Artur Axmann
Artur Axmann podczas przesłuchania w Norymberdze
Artur Axmann podczas przesłuchania w Norymberdze
Data i miejsce urodzenia 18 lutego 1913
Hagen
Data i miejsce śmierci 24 października 1996
Berlin

Artur Axmann (ur. 18 lutego 1913 w Hagen, zm. 24 października 1996 w Berlinie) – działacz narodowosocjalistyczny i Reichsjugendführer (Dowódca Młodzieży Rzeszy).

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Axmann, najmłodszy z pięciorga rodzeństwa, przeprowadził się w 1916 roku wraz z rodziną do Wedding, dzielnicy Berlina. Jego ojciec był aż do śmierci w 1918 pracownikiem firmy ubezpieczeniowej. W roku 1919 podjął naukę, w 1921 został z powodu znacznych osiągnięć przeniesiony do klasy specjalnej, a w 1922 otrzymał stypendium i przeniósł się do średniej szkoły realnej.

Po wysłuchaniu 14 sierpnia 1928 roku przemowy Josepha Goebbelsa zwrócił uwagę na narodowych socjalistów, po czym w listopadzie tego samego roku wstąpił do Hitlerjugend (HJ). Niedługo później został przywódcą HJ na okręg Wedding oraz aktywnym członkiem Narodowosocjalistycznego Związku Uczniów, który opuścił po maturze w roku 1931.

Studiował na Uniwersytecie Berlińskim gospodarkę narodową oraz nauki polityczne i prawne. Przerwał studia w lecie 1931 roku, aby móc utrzymać rodzinę, po tym jak jego matka straciła pracę. We wrześniu 1931 wstąpił do NSDAP, w 1932 został powołany do kierownictwa HJ i przejął organizację komórek zawodowych oraz zakładowych.

Axmann był od maja 1933 roku dowódcą terenowym oraz kierownikiem Urzędu ds. socjalnych Reichsjugendführung, w listopadzie 1934 przejął dowództwo HJ w Berlinie, a w lipcu 1936 został kierownikiem Reichsberufswettkampfes (Zawodowego Współzawodnictwa Rzeszy).

Podczas II wojny światowej stracił (1939/1940) prawą rękę. W dniu 1 maja 1940 roku został zastępcą Reichsjugendführera Baldura von Schiracha, a 8 sierpnia jego następcą. Rozwijał militarną organizację HJ i przekształcił Służby Patrolowe HJ w organizację rekrutacyjną dla potrzeb Waffen-SS.

W ostatnich tygodniach wojny dowodził jednostkami HJ walczącym w bitwie o Berlin, które były częścią Volkssturmu, na wzgórzach Seelowe. Po śmierci Hitlera opuścił wraz z Martinem Bormannem bunkier i uciekł z Berlina. Uznany oficjalnie za zmarłego, ukrywał się nierozpoznany pod nazwiskiem Erich Siewert w Meklemburgii-Pomorzu Przednim aż do aresztowania w grudniu 1945 roku w Lubece, po tym jak podjął kontakt z dawnymi działaczami HJ i NSDAP.

Axmann został w październiku 1946 roku na krótko zwolniony z aresztu, jednak już w lipcu 1947 ponownie go aresztowano i przesłuchiwano. W kwietniu 1949 został w procesie denazyfikacyjnym uznany za głównego winnego i skazany na ponad 3 lata obozu pracy. Do kary zaliczono jednak pobyt w areszcie śledczym. W dniu 19 sierpnia 1958 roku sąd berliński skazał go za "podżeganie młodzieży do nienawiści" na karę 35000 marek, którą to sumę mógł uzbierać dzięki sprzedaży kilku działek w Berlinie.

Założone przez niego przedsiębiorstwo handlowe zostało zamknięte w 1960 roku z powodu braku zleceń. W latach od 1971 do 1976 przygotowywał dla hiszpańskiej firmy plany centrum wypoczynkowo-rozrywkowego na Wyspach Kanaryjskich.

Po roku 1976 mieszkał w Berlinie, jednak w 1985 wycofał się z życia zawodowego i pracował nad swoimi wspomnieniami, które ukazały się w 1995 pod tytułem "Przecież to nie może być już koniec".

Zmarł 24 października 1996 roku w wieku 83 lat w Berlinie.