Artur Sandauer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Artur Sandauer
Artur Sandauer
Data i miejsce urodzenia 14 grudnia 1913
Sambor
Data i miejsce śmierci 15 lipca 1989
Warszawa

Artur Sandauer (ur. 14 grudnia 1913 w Samborze, zm. 15 lipca 1989 w Warszawie) – polski krytyk literacki, eseista, tłumacz, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, ojciec Adama Sandauera.

Spis treści

[edytuj] Elementy biograficzne

Ukończywszy filologię klasyczną na uniwersytecie we Lwowie, w latach 1939-1941 uczył w Samborze, gdzie został uwięziony w getcie żydowskim, z którego uciekł w 1943, a następnie się ukrywał. W latach 1944-1945 był oficerem LWP - korespondentem wojennym Dziennika "Pancerni". W latach 1946-1948 przebywał w Paryżu. W latach 1948-1949 pracował w Redakcji Tygodnika "Odrodzenie" w Warszawie. Od 1974 profesor literatury polskiej na Uniwersytecie Warszawskim.

Od 1949 był żonaty z malarką Erną Rosenstein (1913–2004), z którą miał syna: Adama (ur. 1950), fizyka, działacza politycznego i społecznego.

Artur Sandauer w okresie 1947-1949, występował aktywnie przeciwko socrealizmowi, w efekcie czego otrzymał zakaz publikowania, który obowiązywał do końca okresu stalinowskiego. Jego cykl publikacji z 1957 r, a potem książka pt. "Bez taryfy ulgowej" były zwrotem rozpoczynającym odejście od oficjalnie obowiązującej doktryny socrealizmu. Przy okazji, fachowy, kolejarski termin "bez taryfy ulgowej", przyjął się w języku potocznym. Ponieważ cenzura uniemożliwiała druk pierwszych artykułów tego cyklu, ukazywały się one początkowo w Kulturze Paryskiej. Sandauer był pierwszym polskim pisarzem, mieszkającym w kraju, który odważył się publikować w Kulturze Paryskiej.

W 1964 był jednym z sygnatariuszy tzw. listu 34, listu protestacyjnego 34 intelektualistów, skierowanego do Prezesa Rady Ministrów, przeciwko zaostrzaniu cenzury.

Mimo, że nigdy nie należał do PZPR, po wprowadzeniu stanu wojennego, przyjął członkostwo w Narodowej Radzie Kultury - organizacji, która poparła gen. Jaruzelskiego.

Sandauer bronił twórczości Gombrowicza w Polsce w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych (walczył również o pamięć i uznanie dzieła Schulza). W Dzienniku Gombrowicza znajduje się kilka fragmentów odnoszących się do Sandauera, utrzymywali oni bowiem regularną korespondencję, której część opublikowana została w Cahier de l’Herne przez Sandauera.

Zmarł z powodu glejaka mózgu[1].


[edytuj] Termin allosemityzm

Sandauer, zainteresowany problematyką żydowską m.in. ze względu na swoje żydowskie korzenie, wprowadził do języka polskiego termin allosemityzm, oznaczający postrzeganie Żyda jako innego, egzotycznego : allosemityzm polega (...) na wyróżnianiu tego pochodzenia, na przeświadczeniu o jego wyjątkowości i stanowi ogólna bazę, z której można wysnuć zarówno anty – jak i filosemickie wnioski[2] – idea ta została przejęta przez Z. Baumana, [in:] "Allosemitism: Premodern, Modern, Postmodern".

[edytuj] Wybrana bibliografia

  • Utwory prozatorskie: Śmierć liberała (1949),
  • Poeci trzech pokoleń (1955),
  • Moje odchylenia (mętniackie, kosmopolityczne, formalistyczne) (1956),
  • O jedności treści i formy (1952-1953, opublikowany w 1957).
  • Bez taryfy ulgowej (1959),
  • Zapiski z martwego miasta. Autobiografie i parabiografie (1963).
  • Dla każdego coś przykrego (1966).
  • Samobójstwo Mitrydatesa (1968),
  • Liryka i logika (1969),
  • Matecznik literacki (1972),
  • Studia biblijne Bóg, Szatan, Mesjasz i...? (1977).
  • Zebrane pisma krytyczne (tom 1-3, 1981),
  • O sytuacji pisarza polskiego pochodzenia żydowskiego w XX wieku (1982),
  • Pisma zebrane (tom 1-4, 1985).
  • Autobiografia Byłem... (wydana 1991).

[edytuj] Tłumaczenia

[edytuj] Linki zewnętrzne

Wikicytaty
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
Artura Sandauera

Przypisy

  1. Pogromcy raka. wprost.pl.
  2. O sytuacji pisarza polskiego pochodzenia żydowskiego w XX wieku (rzecz, którą nie ja powinienem był napisać...), Czytelnik, 1982, s. 17
Osobiste
Przestrzenie nazw
Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Drukuj lub eksportuj
Narzędzia