Artur Zawisza (polityk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Artur Zawisza
Marsz Niepodległości 2013 Artur Zawisza.jpg
Artur Zawisza podczas przemówienia
na Marszu Niepodległości 2013
Data i miejsce urodzenia 30 marca 1969
Lublin
Poseł V kadencji Sejmu
Przynależność polityczna Prawica Rzeczypospolitej
Okres urzędowania od 19 października 2005
do 4 listopada 2007
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Artur Wojciech Zawisza (ur. 30 marca 1969 w Lublinie) – polski polityk, poseł na Sejm IV i V kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 80. podczas nauki w II Liceum Ogólnokształcącym im. Hetmana Jana Zamoyskiego w Lublinie był instruktorem podziemnego Stowarzyszenia Harcerstwa Katolickiego. Studiował polonistykę i filozofię na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, w 1993 ukończył pierwszy z tych kierunków (praca magisterska pt. Historiozofia w prozie historycznej Teodora Jeske-Choińskiego). W 1995 został asystentem przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji Marka Jurka. W 1997 przygotowywał edycję gazety "Nasz Dziennik".

W latach 1997–1999 pełnił funkcję dyrektora gabinetu politycznego Wiesława Walendziaka (szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów). Od 1998 do 2000 był sekretarzem generalnym Zjednoczenia Chrześcijańsko Narodowego. W 2001 został doradcą ministra kultury i dziedzictwa narodowego Kazimierza Michała Ujazdowskiego. W tym okresie zasiadał w zarządzie fundacji "Crescendum Est Polonia", której fundatorem był Aleksander Gudzowaty.

W 2001 przeszedł z ZChN do Przymierza Prawicy. W tym samym roku został też wybrany na posła na Sejm IV kadencji z ramienia Prawa i Sprawiedliwości w okręgu podwarszawskim. Po zjednoczeniu Przymierza Prawicy z PiS (2 czerwca 2002) powołano go w skład władz krajowych tej partii. 18 stycznia 2003 na zjeździe partii razem z mniejszością działaczy opowiedział się przeciw uchwale wzywającej do głosowania za wstąpieniem do Unii Europejskiej w referendum. W IV kadencji Sejmu był członkiem Komisji Gospodarki i Komisji Finansów Publicznych oraz przewodniczącym polsko-irlandzkiej grupy parlamentarnej.

W wyborach parlamentarnych w 2005 ponownie uzyskał mandat poselski z okręgu podwarszawskiego z listy Prawa i Sprawiedliwości. Od 9 listopada 2005 do 6 czerwca 2006 był przewodniczącym sejmowej Komisji Gospodarki. 12 maja 2006 został przewodniczącym Komisji śledczej ds. banków i nadzoru bankowego. 19 kwietnia 2007 zadeklarował odejście z Prawa i Sprawiedliwości, dzień później przystąpił do nowo tworzonej partii pod nazwą Prawica Rzeczypospolitej. 15 maja tego samego roku został odwołany głosami koalicji z funkcji przewodniczącego komisji śledczej.

W przedterminowych wyborach w dniu 21 października 2007 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję, kandydując z pierwszego miejsca podwarszawskiej listy Ligi Polskich Rodzin (w ramach porozumienia wyborczego PR z LPR)[1].

Został wiceprezesem zarządu lokalnego Radia "Hobby". Należy do Klubu Zachowawczo-Monarchistycznego, Ligi Narodowo-Konserwatywnej, pełni też funkcję przewodniczącego rady programowej Stowarzyszenia na rzecz Swobód Obywatelskich. W 2008 został prezesem Związku Żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych. Funkcję tą pełnił do 2011. Został wówczas wiceprezesem związku.

W marcu 2009 został wiceprezesem partii Libertas Polska, a później kandydatem tego ugrupowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego w okręgu wyborczym Warszawa. Komitet nie przekroczył progu wyborczego, a sam Artur Zawisza otrzymał 4174 głosy[2].

W 2012 współtworzył Ruch Narodowy, zasiadł w powołanej w 2013 jego radzie decyzyjnej. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 otwierał listę KWW RN w okręgu śląskim, otrzymując 5450 głosów[3]. Komitet nie przekroczył progu wyborczego. W wyborach samorządowych w tym samym roku kandydował do sejmiku mazowieckiego, gdzie RN również nie uzyskał mandatów.

Przypisy

  1. Serwis PKW – Wybory 2007. [dostęp 7 lutego 2014].
  2. Serwis PKW – Wybory 2009. [dostęp 7 lutego 2014].
  3. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 14 kwietnia 2014].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]