Artyleria przeciwlotnicza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Artyleria przeciwlotnicza – rodzaj artylerii przeznaczony do zwalczania celów powietrznych. Artyleria przeciwlotnicza może być również użyta do zwalczania lekko opancerzonych celów naziemnych oraz celów nawodnych.

Terminem gęstości artylerii przeciwlotniczej określa się liczbę dział przeciwlotniczych broniących jednego kilometra frontu, lub - jeśli osłaniają one cele na tyłach lub regiony ześrodkowania wojsk - broniących obszaru o powierzchni 1 km2[1].

Obecnie w Wojsku Polskim (Wojska Lądowe) występują pułki artylerii przeciwlotniczej (jako samodzielne jednostki) oraz dywizjony artylerii przeciwlotniczej jako pododdziały brygad pancernych i zmechanizowanych. W Siłach Powietrznych występują trzy brygady i jeden pułk rakietowy obrony powietrznej

Pułki przeciwlotnicze WP (Wojska Lądowe)[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Mała Encyklopedia Wojskowa. T. I. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowe, 1971, s. 452.