Aster chiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Aster chiński
Callistephus chinensis 1.3 R.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad astrowe
Rząd astrowce
Rodzina astrowate
Podrodzina Asteroideae
Rodzaj Callistephus
Gatunek aster chiński
Nazwa systematyczna
Callistephus chinensis (L.) Nees
Gen. sp. Aster. 222. 1832
Synonimy

Aster chinensis L.

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Pokrój
Callistephus chinensis 1.1 R.jpg

Aster chiński (Callistephus chinensis (L.) Nees L.) – gatunek rośliny należący do rodziny astrowatych. Nazwa polska jest myląca, bowiem w istocie gatunek ten nie jest obecnie zaliczany przez botaników do rodzaju aster (Aster), lecz do innego rodzaju – Callistephus. Nazwa aster chiński, pochodząca od łacińskiej nazwy Aster chinensis, nadanej temu gatunkowi przez Karola Linneusza, tak się jednak utrwaliła, że funkcjonuje do dzisiaj. Wprowadzona została nowa nazwa tego gatunku – gwiazdosz chiński[2], ale nie zyskała jak dotąd popularności. Roślina pochodzi z Chin i Japonii, w Polsce jest uprawiana jako jednoroczna roślina ozdobna.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Łodyga
Wzniesiona, gęsto ulistniona, słabo rozgałęziająca się. Typowa forma w swoim naturalnym siedlisku osiąga wysokość 70-90 cm. Odmiany uprawne (kultywary) są zwykle niższe.
Liście
Jajowate, grubo ząbkowane lub wcinane.
Kwiaty
Zebrane w duże kwiatostany – koszyczki, przeważnie pojedynczo wyrastające na szczytach pędów. W uprawie występują zwykle kultywary o pełnych kwiatach w całej niemal gamie barw – od białej poprzez różową, czerwoną, niebieską do fioletowej. W zależności od odmiany mogą składać się z kwiatów języczkowych i rurkowych, lub tylko z kwiatów języczkowych. Kwiaty rurkowe mają żółtą barwę. Kwitnie długo – od połowy lipca do pierwszych przymrozków.
Owoce
Podłużne, beżowego koloru niełupki.

Odmiany[edytuj | edytuj kod]

Istnieje ok. 1000 odmian. Ze względu na budowę koszyczków dzieli się je na kilka grup:

  • astry pojedyncze – kwiaty języczkowe występują tylko na zewnątrz koszyczka w 1-2 okółkach, zaś kwiaty rurkowe wypełniają wnętrze koszyczka
  • astry rurkowe – mają silnie rozwinięte kwiaty rurkowe, kwiaty języczkowe nieduże, tworzące 1-2 okółki na obrzeżu koszyczka
  • astry języczkowe – wszystkie kwiaty w koszyczku są języczkowe. Przez ogrodników nazywane są też astrami pełnymi i zwykle są najczęściej uprawiane. Wyróżnia się wśród nich kilka podgrup:
    • astry dachówkowe
    • astry piwoniowe
    • astry chryzantemowe
    • astry koronowe (o kwiatach czerwonych lub fioletowych)
    • astry igiełkowe
    • astry pomponowe

Ze względu na wysokość odmiany dzieli się także na wysokie, średnio wysokie i karłowate, zaś ze względu na porę kwitnienia na wczesne, średnio wczesne i późne.

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

  • Wymagania: Lubi słoneczne miejsca, żyzną i próchniczną glebę. Musi ona być stale wilgotna, ale nie może jednak być zbyt mokra, gdyż wówczas astry stają się podatne na groźną chorobę – fuzariozę. Z kolei na zbyt suchych glebach odmiany o kwiatach pełnych stają się nieładne – wnętrze koszyczka jest „puste”, zamiast kwiatów języczkowych ma kwiaty rurkowe.
  • Uprawa: Uprawia się z nasion, które wysiewa się w inspekcie pod koniec marca. Optymalna temperatura podczas kiełkowania to 12-14° C. Po wzejściu siewki się pikuje, a na stałe miejsca wysadza na początku maja. Dla odmian wysokich najlepszy jest rozstaw 30 × 35 cm, a dla karłowatych 20 × 25 cm. Dobrze już ukorzenione rośliny należy co 2 tygodnie nawozić rozcieńczonym nawozem wieloskładnikowym. W razie suszy niezbędne jest podlewanie.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-15].
  2. Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Anita Paszkiewicz-Tokarczyk: Balkon cały w kwiatach. Warszawa: Wydawnictwa „Alfa”, 1987. ISBN 83-7001-119-5.
  2. Bolesław Chlebowski, Kazimierz Mynett: Kwiaciarstwo. Warszawa: PWRiL, 1983. ISBN 83-09-00544-X.