Atalia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy postaci biblijnej. Zobacz też: Atalia – imię żeńskie.
Atalia
Portret Atalii w Promptuarii Iconum Insigniorum
królowa Judy
Okres panowania od 841
do 835
Poprzednik Ochozjasz
Następca Joasz
Dane biograficzne
Urodzona IX w. p.n.e.
Zmarła 835 p.n.e.
Ojciec Achab
Matka Izebel
Dzieci Ochozjasz

Atalia (? – 835 p.n.e.) – córka króla izraelskiego Achaba i fenickiej księżniczki Izebel, samozwańcza królowa Judy od 841 p.n.e.[1].

Jedyna kobieta, która rządziła w Judzie. Doszła do władzy, doprowadzając do śmierci wszystkich dzieci królewskich z rodu Dawida z wyjątkiem jej wnuka Joasza, ukrytego przez siostrę Jozafata. Była czcicielką Baala, do którego kultu namówiła również męża i syna. Kiedy Joasz miał siedem lat, doszło do zamachu stanu zorganizowanego przez kapłanów Jahwe pod wodzą Jojady, w wyniku którego Atalię obalono i zabito.

Bohaterka tragedii J. Racine'a pt. Atalia (fr. Athalie), którą przetłumaczyli na język polski Stanisław Konarski i Antoni Orłowski. W latach 17511752 grano ją w Collegium Nobilium.

Występuje w 2 Krl 11,1-16 i 2 Krn 22,10-23; 15.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]