Atlatl

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Atlatl
Rekonstrukcja miotacza oszczepów z mezolitu
Sposób użycia

Miotacz oszczepów, atlatl (z azteckiego ahtlatl) – broń w postaci wydrążonego kawałka drewna z zagłębieniem na jednym z końców, stosowana na całym świecie od czasów górnego paleolitu. Najstarsze odnalezione atlatle mają ok. 20 tys. lat.

Atlatl ma postać niezbyt długiego (ok. 40–60 cm) kawałka wydrążonego drewna, na końcu którego znajduje się hakowate zagłębienie, będące miejscem na umieszczenie końcówki drzewca oszczepu.

Zastosowanie miotacza oszczepów znacznie zwiększa zasięg rzutu – rekord świata w rzucie oszczepem z użyciem atlatla wynosi 258 m, podczas gdy rekord w klasycznym rzucie oszczepem (mężczyzn) to niespełna 98,5 m.

Rozpowszechnienie[edytuj | edytuj kod]

Broń ta nigdy nie była specjalnie rozpowszechniona[potrzebne źródło], gdyż ustępowała pod wieloma względami praktyczniejszemu łukowi, który stopniowo wypierał miotacz oszczepów. Najwięcej[potrzebne źródło] znalezionych atlatli ma ok. 12-10 tys. lat. Ostatecznie atlatl na niemal całym świecie ustąpił łukowi ok. 8-6 tys. lat temu[potrzebne źródło]. Najdłużej, bo do XVI w. miotacz oszczepów był w użyciu w Ameryce Środkowej, m.in. stosowały go wojska Azteków przeciwko hiszpańskim konkwistadorom pod wodzą Hernána Cortésa.

Odmiany tej broni stosowane były również w starożytnej Grecji (pod nazwą ankule) oraz Rzymie (amentum). Miotacz oszczepów był w szerokim użyciu Pierwszych Narodów Ameryki (Indianie, Innuici) oraz australijskich Aborygenów w okresie pierwszego kontaktu z Europejczykami.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ryszard Tomicki: Tenochtitlan 1521. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1984, seria: Historyczne Bitwy.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]