Atlatl

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Atlatl
Rekonstrukcja miotacza oszczepów z mezolitu
Sposób użycia

Miotacz oszczepów, atlatl (z azteckiego ahtlatl) – broń w postaci wydrążonego lub płaskiego kawałka drewna z zagłębieniem na jednym z końców, stosowana na całym świecie od czasów górnego paleolitu. Najstarszy, odnaleziony we Francji atlatl, wykonany był z poroża jelenia i jest datowany na około 27 tys. lat[1].

Atlatl ma postać niezbyt długiego (ok. 40–60 cm) kawałka wydrążonego drewna, na końcu którego znajduje się hakowate zagłębienie, będące miejscem na umieszczenie końcówki drzewca oszczepu lub innego pocisku. Atlatle zostały zapomniane wkrótce po upowszechnieniu się łuku. W początkach XVI wieku, wkrótce po przybyciu hiszpańskich konkwistadorów, Aztekowie przypomnieli sobie o dawniej używanych atlatlach i zaczęli wykorzystywać je w walce. Choć oszczepy wyrzucane w ten sposób nie przebijały pancerzy, Hiszpanie obawiali się ich bardziej niż jakiejkolwiek innej azteckiej broni[2].

Zastosowanie miotacza oszczepów znacznie zwiększa zasięg rzutu – rekord świata w rzucie oszczepem z użyciem atlatla wynosi 258 m, podczas gdy rekord w klasycznym rzucie oszczepem (mężczyzn) to niespełna 98,5 m.

Odmiany tej broni stosowane były również w starożytnej Grecji (pod nazwą ankule) oraz Rzymie (amentum). Miotacz oszczepów był w szerokim użyciu wśród Indian i Innuitów {nuqaq) oraz australijskich Aborygenów (woomera)[2].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ryszard Tomicki: Tenochtitlan 1521. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1984, seria: Historyczne Bitwy.
  • Dwight Jon Zimmerman: The Book of Weapons: Tools of War Through the Ages. New York: Tess Press. ISBN 978-1-60376-117-8.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]