Attila Végh

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Attila Vegh)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
MMA pictogram.svg Attila Végh
Pseudonim Pumukli
Data i miejsce urodzenia 9 sierpnia 1985
Dunajská Streda
Obywatelstwo  Słowacja
Wzrost 188 cm
Masa ciała 93 kg
Styl walki kenpō, zapasy, boks tajski
Klub American Top Team
Zwycięstwa 29
Przez nokauty 10
Przez poddania 11
Przez decyzje 8
Porażki 4
Remisy 2

Attila Végh (ur. 9 sierpnia 1985 w Dunajskiej Stredzie) – słowacki zawodnik mieszanych sztuk walki pochodzenia węgierskiego. Czternastokrotny mistrz Węgier w kenpō karate oraz mistrz Europy z 2006 roku. Zwycięzca turnieju Bellator wagi półciężkiej z 2012 roku oraz aktualny mistrz tejże organizacji.

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

Végh urodził się w Dunajskiej Stredzie na Słowacji. Jego rodzice pochodzili z mniejszości węgierskiej, która licznie zamieszkuje południowo-zachodnią Słowację. Mając 5 lat zaczął trenować zapasy w stylu klasycznym i przez następne 9 lat poświęcił się tej dyscyplinie, ale nie osiągnął żadnych większych sukcesów. W wieku 15 lat zainteresował się jedną z odmian karate - kenpō i rozpoczął treningi. Przez całą karierę, która trwała prawie 7 lat, zdobył czternaście razy mistrzostwo Węgier[1] oraz był wielokrotnym medalistą wielu zawodów kenpō w Europie. W 2006 roku został mistrzem Europy w kenpō w kat. do 93 kg[2] oraz mistrzem świata w tej samej kategorii wagowej[3].

Kariera MMA[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery w kenpō postanowił spróbować sił w MMA. Mając doświadczenie z zapasów oraz kenpō które często są stylami źródłowymi zawodników MMA w 2008 roku rozpocząć intensywne treningi mieszanych sztuk walki. Jeszcze w tym samym roku 23 marca zadebiutował w MMA pokonując Mateja Turcana przez poddanie. Trzy miesiące później doszło do pojedynku z chcącym się zrewanżować Turcanem. I tym razem górą był Vegh - ponownie pokonał Turcana przed czasem. Do końca roku stoczył jeszcze trzy zwycięskie pojedynki. Rok 2009 to kolejne zwycięstwa Vegha. Na lokalnych galach na Węgrzech, Słowacji i Czechach zwyciężał swoich rywali głównie przed czasem. 30 kwietnia pokonał Polaka - Sebastiana Hercunia. Po tej walce zainteresowała się nim Polska organizacja - KSW i podpisała z nim kontrakt.

Lata 2009-2010[edytuj | edytuj kod]

Swój pierwszy pojedynek w KSW stoczył 15 maja 2009 roku na gali KSW XI przeciwko Łukaszowi Jurkowskiemu - utytułowanemu zawodnikowi taekwondo oraz tryumfatorowi pierwszego turnieju KSW. Początek pojedynku był wyrównany, ale z każdą minutą Jurkowski zdobywał przewagę, punktował akcjami bokserskimi i kopnięciami. Po 2.rundowym pojedynku sędziowie jednomyślnie punktowali zwycięstwo Polaka. Porażka z Jurkowskim była pierwszą w dotychczasowej karierze Vegha oraz przerwała pasmo 9 zwycięstw z rzędu ale ostatecznie nie wpłynęła na niego negatywnie gdyż za trzy miesiące zwyciężył przed czasem na gali It's Showtime. Koniec roku to kolejne pasmo zwycięstw, pokonał m.in. Czeczena Asłambeka Saidowa.

28 listopada to pojedynek z doświadczonym Finem Tonim Valtonenem na fińskiej gali Shooto Finland. Po trzech wyrównanych rundach sędziowie niejednogłośnie ogłosili zwycięzcą zawodnika gospodarzy Valtonena. Jeszcze w tym samym roku w grudniu pokonał Igora Henca w pojedynku o pas mistrzowski węgierskiej organizacji Total Fight Championships.

Rok 2010 udanie rozpoczął się dla Vegha - najpierw 13 lutego zdobył pas mistrza Europy organizacji WFFA (World Free Fight Association) pokonując Serba Aleksandara Radosawljewicza na punkty, a ponad miesiąc później 26 marca znokautował Borisa Tonkowicia i zdobył kolejne mistrzostwo - tym razem Słowackiej organizacji Styx[4]. Po tych sukcesach właściciele KSW sięgnęli znów po Vegha i zakontraktowali go do turnieju wagi półciężkiej który miał się odbyć na początku maja.

7 maja 2010 roku wystartował w turnieju na KSW XIII mierząc się w ćwierćfinale z Łukaszem Skibskim. Przez praktycznie całą rundę w ringu dominował Polak, ale na 7 sekund przed końcem pierwszej rundy został zasypany ciosami Vegha w narożniku i sędzia przerwał pojedynek. W półfinale spotkał się z Hiszpanem Danielem Taberą walczącym wcześniej m.in. na galach M-1 Global. Vegh dominując przez drugą połowę rundy nad Hiszpanem, kilka sekund przed końcem rundy wpadł w dźwignie na staw kolanowy i musiał się poddać.

Po przegranej z Taberą, 22 maja zremisował z przyszłym zawodnikiem Strikeforce Rosjaninem Adlanem Amagowem, a 7 dni później pokonał przez TKO mającego epizod w japońskiej organizacji PRIDE Litwina Egidijusa Valaviciusa. Koniec roku zakończył porażką przed czasem z Duńczykiem Simonem Carlsenem na gali Heroes Gate 2 w Pradze.

Rok 2011[edytuj | edytuj kod]

Nowy rok rozpoczął od remisu z wysoko notowanym Holendrem Hansem Stringerem, ale następne walki już wygrywał - głównie przed czasem m.in. z Rosjaninem Bagą Agajewem, Finem Marcusem Vanttinenem oraz Niemcem Jonasem Billsteinem. Po serii czterech zwycięstw z rzędu Veghiem zainteresowała się czołowa amerykańska organizacja MMA - Bellator i podpisała z nim kontrakt.

Bellator Fighting Championships[edytuj | edytuj kod]

W swoim debiucie 20 kwietnia 2012 roku na gali Bellator 66 pokonał przez niejednogłośną decyzję sędziów Amerykanina Dana Spohna. Zwycięstwo to dało mu szanse na wystartowanie w turnieju wagi półciężkiej który rozpoczął się 22 czerwca (Bellator 71). W ćwierćfinale skrzyżował rękawice z Chorwatem Zelgiem Galesiciem. Już na samym początku pojedynku dominowały szybkie i chaotyczne wymiany bokserskie w stójce. Po jednej z nich Chorwat upadł, a Vegh zaszedł go zza pleców i poddał duszeniem. Półfinałowy pojedynek stoczył 20 lipca z Amerykaninem Emanuelem Newtonem. Pojedynek był bardzo wyrównany i w regulaminowym czasie żaden zawodnik nie osiągnął znaczącej przewagi. Sędziowie orzekli niejednogłośnie zwycięstwo Vegha - dla niektórych kontrowersyjne. Do finału dotarł również weteran amerykańskich ringów Travis Wiuff z którym zmierzył się 24 sierpnia na gali Bellator 73. Pojedynek rozpoczęła w pierwszych sekundach walki wymiana w stójce, kilkanaście sekund później doszło do drugiej wymiany w której Vegh trafił przeciwnika celnymi ciosami nokautując tym samym w 25 sekundzie 1. rundy. Za zwycięstwo w turnieju Słowak otrzymał czek o wartości 100,000 $ oraz prawo do walki z mistrzem organizacji w wadze półciężkiej Francuzem Christianem M’Pumbu[5].

Do mistrzowskiego pojedynku doszło 28 lutego 2013. Walka ostatecznie zakończyła się po 5. rundach w których przeważał Vegh, odbierając tym samym pas mistrzowski Francuzowi.

Osiągnięcia[1][edytuj | edytuj kod]

Kenpō karate:

  • Mistrz Świata w kat. do 93 kg (2006)
  • Mistrz Europy w kat. do 93 kg (2006)
  • 14-krotny mistrz Węgier

Mieszane sztuki walki:

  • Mistrz organizacji Bellator FC w wadze do 93 kg (2013)
  • Tryumfator turnieju Bellator FC w wadze do 93 kg (2012)
  • Półfinalista turnieju KSW w kat. do 93 kg (2010)
  • Mistrz organizacji Styx (2010)
  • Mistrz Europy organizacji World Free Fight Association (2010)
  • Mistrz organizacji Total Fight Championships (2009)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Osiągniecia Attili Vegha (ang.). veghattila.com.
  2. European Kempo Championships: wyniki (ang.). kempoikf.com.
  3. Roman Lukáč: Attila Végh: Soupeře nikdy nepodceňuju! (cz.). extraround.cz, 22.06.2011. [dostęp 22.06.2011].
  4. Weekendowy przegląd ringów/klatek (pol.). mmarocks.pl, 31.03.2010.
  5. Bellator 73 – wyniki (pol.). mmarocks.pl, 25.08.2012.