August Bécu

Z Wikipedii

August Ludwik Bécu (ur. 3 maja 1771 w Grodnie, zm. 26 sierpnia 1824 w Wilnie) – lekarz, wykładowca higieny i patologii na Uniwersytecie Wileńskim.

Wywodził się z osiadłej w XVII w. na Pomorzu rodziny francuskich protestantów; za panowania Stanisława Augusta bracia Jakub Bécu i Jan Ludwik Bécu przesiedlili się do Polski. August był synem tego ostatniego i Karoliny z Heinów.

[edytuj] Kariera naukowa

Ukończył szkołę średnią w Grodnie, a następnie (ze złotym medalem) Szkołę Główną Litewską. 29 czerwca 1789 uzyskał doktorat z filozofii, 6 stycznia 1793 doktorat z medycyny, 1 października 1797 został wykładowcą, a od 1806 profesorem zwyczajnym na Uniwersytecie Wileńskim.

W latach 1798-1814 był lekarzem w wileńskim szpitalu szarytek. W 1804 wydał broszurę O wakcynie, traktującej o odkrytej przez Jennera metodzie szczepień ochronnych przeciw ospie; sam tę metodę stosował, jako pierwszy na Litwie.

Był współzałożycielem, a od 1811 prezesem Wileńskiego Towarzystwa Lekarskiego.

[edytuj] Życie rodzinne

Z pierwszej małżonki, z d. Pilar, miał 2 córki.

17 sierpnia 1818 poślubił Salomeę Słowacką; został w ten sposób ojczymem ośmioletniego Juliusza Słowackiego.

[edytuj] Kontrowersje

Był pierwowzorem postaci Doktora z III części Dziadów Adama Mickiewicza.

Zginął od rażenia piorunem 26 sierpnia 1824 podczas drzemki w swoim mieszkaniu przy ul. Zamkowej 7 w Wilnie. Legenda każe wierzyć, że piorun od którego zginął Bécu był piorunem kulistym.