Augustin Marie d'Aboville

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Augustin Marie d'Aboville
Augustin Marie d'Aboville
generał brygady
Data i miejsce urodzenia 20 kwietnia 1776
La Fère
Data i miejsce śmierci 20 czerwca 1843
Paryż
Przebieg służby
Lata służby 1792-1815
Główne wojny i bitwy wojny napoleońskie
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Augustin Marie d'Aboville (ur. 20 kwietnia 1776[1] w La Fère, zm. 20 czerwca 1843 w Paryżu) – francuski generał brygady, baron Cesarstwa

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w szlacheckiej, jego ojciec był generałem. W 1792 roku ukończył szkołę artylerii w Châlons-sur-Marne. Po jej ukończeniu rozpoczął służbę jako porucznik w 7 pułku artylerii. Służył we francuskiej Armii Italia, gdzie awansował do stopnia kapitana.

Po proklamowaniu republiki na krótko zwolniony z wojska z powodu szlacheckiego pochodzenia, ale po krótkim okresie ponownie rozpoczął służbę w Armii Renu i Mozeli, gdzie został w 1802 roku dowódcą batalionu a w 1803 roku awansował do stopień majora w 2 pułku artylerii konnej.

W 1805 roku wziął udział w wyprawie gen. de Lauristona na Martynikę. W drodze powrotnej z Martyniki dowodził bateria dział 36-funtowych na okręcie liniowym „Bucentaure” i wziął udział w walce z angielską eskadrą adm. Caldera.

W sierpniu 1806 roku został szefem parku artylerii w VI Korpusie marsz. Neya. Uczestniczył w wojnie z Prusami i w 1807 roku w kampanii w Polsce, gdzie wyróżnił się w walce z Kozakami nad Pasłęką.

W 1808 roku został dowódcą artylerii konnej Gwardii Cesarskiej. Jako jej dowódca wyróżnił się w bitwie pod Wagram, gdzie stracił rękę[2]. Za wykazane męstwo został wtedy mianowany generałem brygady oraz otrzymał tytuł barona Cesarstwa.

Po powrocie do Francji w 1809 roku został komendantem szkoły artylerii w La Fère i był nim do 1814 roku. W 1814 roku został dowódcą artylerii w czasie obrony Paryża.

Po abdykacji Napoleona w 1814 roku opowiedział się po stornie króla Ludwika XVIII za co został wyróżniony Krzyżem Komandorskim Orderu św. Ludwika. Po powrocie Napoleona w marcu 1815 roku odmówił przyłączenia się do do niego oraz zapobiegł przyłączeniu się do niego garnizonu La Fère.

Po ponownym powrocie na tron Ludwika XVIII został z dniem 6 października 1815 roku przeniesiony do rezerwy z dożywotnią rentą.

W czasie rewolucji lipcowej w 1830 roku w dniu 6 listopada 1830 roku został powołany do wojska, lecz nie objął żadnego stanowiska i ponownie został przeniesiony do rezerwy z dniem 22 marca 1831 roku.

Zmarł w Paryżu.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • porucznik (1792)
  • kapitan (1792)
  • major (1803)
  • pułkownik (1808)
  • generał brygady (1809)

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Robert Bielecki Encyklopedia wojen napoleońskich podaje datę 12 kwietnia 1776 roku.
  2. Naczelny chirurg Gwardii Cesarskiej Dominique-Jean Larrey sporządził dla niego specjalną protezę, która do chwili obecnej jest przechowywana w Muzeum Armii w Paryżu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Robert Bielecki: Encyklopedia wojen napoleońskich. Warszawa: Wydawnictwi Trio, 2001, s. 18-19. ISBN 83-85660-75-5.