Aurelio Galfetti

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Aurelio Galfetti 1991
Aurelio Galfetti 2007
Castelgrande, Bellinzona (Aurelio Galfetti 1981-1988)
Castelgrande, Bellinzona (Aurelio Galfetti 1981-1988)
Bianco e Nero, Bellinzona (Aurelio Galfetti 1985-86)
Klub tennisowy, Bellinzona (Aurelio Galfetti 1981-1986)
Plac Chauderon, Lozanna (Aurelio Galfetti 1987-1993)
Net Center - Torre Rossa, Padwa (Aurelio Galfetti 1993-2006)

Aurelio Galfetti (ur. 2 kwietnia 1936 w Lugano) – szwajcarski architekt, w 1989 laureat Nagrody Beton 89.

Przedstawiciel neomodernistycznego racjonalizmu we współczesnej architekturze. Jeden z czterech architektów tesyńskich określanych mianem "czterech muszkieterów" (Snozzi, Vacchini, Galfetti i Botta), współtworzących fenomen w architekturze europejskiej końca XX wieku, zwany "szkołą tesyńską".

Dyplom architekta uzyskał na Politechnice Federalnej ETHZ w Zurychu w 1960 i w tym samym roku otworzył własne biuro w Lugano, 1962-1990 współpraca z Florą Ruchat, Ivo Trümpy[1], Ivanem Gianolą, Liviem Vacchinim, Mariem Bottą, Rinem Tami, Luigim Snozzim, 1976-1992 własne biuro w Bellinzonie, od 1996 własne biuro w Lugano. W 1984 profesor zaproszony EPFL w Lozannie, w 1987 profesor zaproszony Uniwersytetu Paryż 8, a w 1996 współzałożyciel, dyrektor i profesor Akademii Architektury w Mendrisio.

Od 1984 konferencje, seminaria i wykłady w licznych szkołach architektury na świecie, w tym w Polsce: Kraków 1991 i Warszawa 2009. Członek jury w wielu międzynarodowych konkursach architektonicznych, w tym, w konkursie UIA na siedzibę Muzeum Historii Polski w Warszawie 2009.

Jest członkiem:

oraz członkiem honorowym:

  • BDA - Niemieckiej Federacji Architektów w Berlinie

Wybrane realizacje[edytuj | edytuj kod]

Wystawy monograficzne[edytuj | edytuj kod]

  • Tendenzen, Politechnika Federalna w Zurichu, 1975
  • La modernité, un projet inachevé, Paryż, 1983
  • Corbu vu par ..., Francuski Instytut Architektury, Paryż, 1987
  • Aurelio Galfetti, Bellinzona, Architektur Forum, Zurich, 1989
  • Immeuble multifonctionnel Ulysse, Credit Foncier Vaudois, Lozanna, 1992
  • Aurelio Galfetti, Szkoła Architektury Sci-Arc, Vico-Morcote, 1994
  • Aurelio Galfetti dall'1:100000 all'1:1, Muzeum Vela, Ligornetto, 1993
  • Aurelio Galfetti dall'1:100000 all'1:1, Uniwrsytet Dufour, Genewa, 1994

Wystawy wspólne[edytuj | edytuj kod]

  • Galfetti, Snozzi, Vacchini, Muzeum Architektury Fińskiej - Alvar Aalto-museo, Helsinki, 1990
  • Botta, Galfetti, Galeria Expo Wydziału Architektury Politechniki Krakowskiej, Kraków 1991
  • Botta, Galfetti, Snozzi, Vacchini, Caracas, Meksyk, Buenos Aires, Lima, 1995-1996
  • Galfetti, Ruchat-Roncati, Trümpy, "Il Bagno di Bellinzona", Akademia Architektury Mendrisio 2009

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • Nagroda Beton (1989)
  • Nagroda Politechniki Krakowskiej (1992)
  • Srebrny Medal Nauki Akademii Architektury w Paryżu (2002)

Przypisy

  1. Ivo Trümpy przedstawiciel "szkoły tesyńskiej". Od 1962 do 1970 współpracował z Galfettim i Florą Ruchat-Roncati w Bedano, następnie z Aureliem Bianchinim w Riva San Vitale. Współautor Bagno di Bellinzona z Galfettim i Ruchat-Roncati (1970, przykład “architettura territoriale”)
  2. Castelgrande, site swisscastles.ch, dostęp 02 kwietnia 2014.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Aurelio Galfetti, GG Gustavo Gili, Barcelona 1989, ISBN 84-252-1382-7
  • Snozzi Vacchini Galfetti, 1960-1990, Muzeum Architektury Fińskiej, Helsinki 1990, ISBN 951-9229-64-7
  • RivistaTecnica Il restauro di Castelgrande, ADV, Lugano 1992, ISBN 39-790
  • +xm plusform Aurelio Galfetti - Oggetti territoriali, Iiriti, Reggio Calabria 2008, ISBN 978-88-89955-74-1

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons