Autobus niskopodłogowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Solaris Urbino 18
Mercedes-Benz 0530Ü (Citaro)

Autobus niskopodłogowy − pojazd klasy I, II lub A, w którym co najmniej 35 % powierzchni dostępnej dla pasażerów stojących (lub w jego przedniej części w przypadku pojazdów przegubowych bądź na pokładzie dolnym w przypadku pojazdów dwupokładowych) stanowi powierzchnię bez stopni i zapewnia dostęp do co najmniej jednych drzwi głównych[1].

Autobus, który nie ma stopni wejściowych, co jest ułatwieniem przy wymianie podróżnych na przystankach oraz dla osób niepełnosprawnych, starszych i z wózkami dziecięcymi. Część autobusów niskopodłogowych umożliwia swobodny przewóz osób niepełnosprawnych poruszających się na wózkach inwalidzkich.

Przykłady pojazdów[edytuj | edytuj kod]

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Wysokość podłogi w tego typu autobusach wynosi ok. 32-35 cm nad jezdnią (po zastosowaniu przyklęku ok. 24-28 cm.). W tych pojazdach zazwyczaj znajduje się miejsce na wózek inwalidzki. Autobus ma w 100% niską podłogę na całej długości autobusu lub w 3/4. Silnik umiejscowiony może być z tyłu poziomo - wówczas autobus jest w 90% niskopodłogowy, lub pionowo w zabudowie wieżowej - wówczas zajmuje pół tylnej ściany pojazdu.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]


  1. Punkt 2.1.4. regulaminu nr 107 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) - Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów kategorii M2 i M3 w odniesieniu do ich budowy ogólnej (Dz. Urz. UE L z 2006 r. Nr 373, str. 136)