Autofocus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Autofocus, autofokus[1] (AF) – system automatycznego ustawiania ostrości w aparatach fotograficznych.

Historia[edytuj | edytuj kod]

  • 1966 - patent systemu autofocus firmy AGFA AG[2].
  • 1976 - na wystawie Photokina Leitz demonstruje Correfot aparat autofocus, wyposażoną w pasywny system zbudowany przez firmę Honeywell[3].
  • 1977 - pierwszy seryjnie produkowany aparat autofocus -Konica C35 AF.
  • 1978 - Polaroid SX-70 Sonar OneStep pierwsza seryjna lustrzanka jednoobiektywowa autofocus (do zdjęć natychmiastowych).
  • 1981 - Pentax ME-F - pierwsza seryjna lustrzanka małoobrazkowa autofocus. Czujniki były umieszczone a aparacie, silnik w specjalnie dedykowanym obiektywie.
  • 1985 - system mocowania obiektywów Minolta AF w aparacie Minolta Maxxum 7000, silnik w aparacie ustawia ostrość w wymiennych obiektywach poprzez przekładnię mechaniczną.
  • 1987 - Canon EOS, system mocowania obiektywów autofocus z elektrycznym przekazywaniem wszystkich parametrów do obiektywu.

Zasada działania[edytuj | edytuj kod]

Istnieją dwa rozwiązania umożliwiające automatyczne nastawienie ostrości w aparacie:

  • system aktywny - dalmierz mierzy odległość aparatu od obiektu przy pomocy wiązki promieni podczerwonych lub ultradźwięków, a następnie przekazuje tę informację do aparatu, który ustawia odpowiednio obiektyw.
  • system pasywny - polega na mierzeniu kontrastu lub przesunięcia fazowego pomiędzy detalami w kadrze. Maksimum kontrastu oznacza prawidłowe ustawienie ostrości. Ten rodzaj ustawiania ostrości nazywany jest też "AF z detekcją kontrastu lub fazy TTL". W lustrzankach jednoobiektywowych stosowane są do tego celu specjalne czujniki, w cyfrowych aparatach kompaktowych używa się często matrycy światłoczułej.

Nie należy mylić aparatów autofocus z rozwiązaniem zwanym Fixed Focus, co oznacza "Stała ostrość", w których ostrości się nie nastawia i jest ona zawsze ustawiona od pewnej minimalnej odległości granicznej do nieskończoności. Efekt ten jest możliwy do uzyskania w obiektywach o małej jasności i krótkiej ogniskowej, ze względu na występującą wtedy dużą głębię ostrości. Takie rozwiązanie stosowane jest jedynie w najtańszych aparatach.

Tryby pracy AF[edytuj | edytuj kod]

Aparaty z AF mogą pracować zwykle w kilku trybach:

  • Jednokrotne nastawienie ostrości, najczęściej z priorytetem ustawienia ostrości. Aparat zrobi zdjęcie dopiero wtedy gdy zostanie ustawiona ostrość.
  • Ciągłe nastawienie ostrości - zwykle z pierwszeństwem wyzwolenia migawki. Zdjęcie można zrobić nawet wtedy gdy ostrość nie jest jeszcze dokładnie ustawiona.

Ze względu na sposób wyboru odpowiedniego czujnika system AF może pracować w jednym z trybów:

  • Dynamiczny AF - Punkt AF jest automatycznie zmieniany w celu śledzenia poruszającego się obiektu.
  • Dynamiczny AF ze śledzeniem najbliższego obiektu - System AF automatycznie wybiera najbliższy obiekt i na nim dokonuje pomiaru odległości.
  • Pojedynczy AF - Za pomocą nastaw w aparacie fotograf może ręcznie wybrać odpowiedni czujnik AF.
  • Szeroki obszar AF - Umożliwia ustawienie ostrości na obiekcie nie znajdującym się w dokładnie w centrum kadru. Jest przydane do robienia zdjęć poruszających się obiektów.
  • Punktowy pomiar AF - Czujnik AF jest umieszczony centralnie. Służy do ustawienia ostrości na wybranym przedmiocie, który przy użyciu Szerokiego pola AF mógłby nie zostać wzięty pod uwagę.

Przypisy

  1. Autofocus (pol.). pwn.pl. [dostęp 2009-07-22].
  2. Camera focusing devices - Patent 3274914. [dostęp 2010-11-21].
  3. Range determination system - Patent 4185191. [dostęp 2010-11-21].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]