Auxilia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Auxilia (z łac. wsparcie) – to starożytna formacja wojskowa działająca w ramach armii rzymskiej. Auxilia była wyspecjalizowanymi oddziałami z rzymskich prowincji i miała zadanie wspierać główne siły pieszych legionów. Tymi jednostkami posiłkowymi była głównie jazda i łucznicy.

We wczesnym imperium istniały trzy rodzaje jednostek auxilia:

  • skrzydła kawalerii – jednostki kawaleryjskie,
  • kohorty piesze (cohortes peditae) – lekka piechota towarzysząca legionom,
  • kohorty mieszane (cohortes equitatae) – niewielkie samodzielne jednostki dalekiego rozpoznania, zabezpieczenia, eskorty i łączności.

Żołnierze po odbyciu wieloletniej służby otrzymywali obywatelstwo rzymskie (czasem wraz z żoną i dziećmi o ile zaznaczono to w "akcie zaszczytnego zwolnienia ze służby" tabula honestae missionis). [1] Oficerami w oddziałach auxilii byli ekwici. W późnym cesarstwie wśród oddziałów auxilii pojawiali się:

Przypisy

  1. "Vademecum historyka starożytnej Grecji i Rzymu." t. I, Warszawa 1982 ISBN 83-01-00743-5 Rozdział IV "Epigrafika" (s. 200 - 203)