Avery Brundage

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Avery Brundage
Brundage clip.JPG
Data i miejsce urodzenia 28 sierpnia 1887
Detroit
Data i miejsce śmierci 8 maja 1975
Garmisch-Partenkirchen
Rodzaj działalności biznesmen, działacz sportowy, filantrop
5. przewodniczący MKOl
Okres urzędowania od 1952
do 1972
Poprzednik Sigfrid Edström
Następca Michael Killanin
Odznaczenia
Komandor I klasy Orderu Lwa Finlandii Kawaler Legii Honorowej (Francja) Wielka Wstęga Orderu Świętego Skarbu (Japonia) (typ I) Komandor Narodowego Orderu Cedru (Liban) Gwiazda Orderu Orła Azteckiego (Meksyk) Komandor z Gwiazdą Królewskiego Norweskiego Orderu Świętego Olafa Wielki Oficer Orderu Edukacji Publicznej (Portugalia) Wielki Krzyż Zasługi z Gwiazdą Orderu Zasługi RFN Wielki Oficer Orderu Świętej Agaty (San Marino) Komandor 1. klasy Orderu Wazów (Szwecja) Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy (1951-2001)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Avery Brundage (ur. 28 sierpnia 1887 w Detroit, zm, 8 maja 1975 w Garmisch-Partenkirchen) – amerykański lekkoatleta, działacz sportowy, kolekcjoner sztuki, znany również z działalności charytatywnej. Członek Komitetu Olimpijskiego Stanów Zjednoczonych oraz przewodniczący Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego.

Sportowiec i biznesmen[edytuj | edytuj kod]

W młodości był uczestnikiem Letnich Igrzysk Olimpijskich w Sztokholmie w pięcioboju (6. miejsce), rzucie dyskiem (22. lokata) oraz dziesięcioboju (nie ukończył rywalizacji). Trzykrotny mistrz Stanów Zjednoczonych w All-Around, w latach 1914, 1916 i 1918[1].

Zawodowo zajmował się biznesem. Założył własną firmę Avery Brundage Company działającą na rynku budowlanym w Chicago do 1947.

Działacz sportowy[edytuj | edytuj kod]

W 1928 został prezesem Amatorskiego Związku Lekkiej Atletyki, rok później objął przewodnictwo Komitetu Olimpijskiego USA, a w 1930 został wiceprezesem Międzynarodowego Związku Lekkiej Atletyki (IAAF). Jako przewodniczący amerykańskiego Komitetu Olimpijskiego odrzucił propozycję bojkotu Igrzysk Olimpijskich w Berlinie, z których wykluczono niemieckich Żydów. W tym czasie zastąpił w MKOl Ernesta Lee Jahnke, którego wydalono za podżeganie do bojkotu igrzysk[2].

W 1945 został wiceprzewodniczącym Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego, a w 1952 objął jego przewodnictwo jako następca Sigfrida Edströma.

Przewodnictwo MKOl[edytuj | edytuj kod]

Jako przewodniczący MKOl przeciwstawiał się komercjalizacji igrzysk, przez co stopniowo tracił autorytet. Odmówił przywrócenia złotego medalu Jimowi Thorpe, odebranego mu po ujawnieniu, iż grał w baseball przed udziałem w igrzyskach w 1912. Był również przeciwnikiem dopuszczenia kobiet do igrzysk[3]. Sprzeciwiał się również upolitycznieniu sportu. Podczas Igrzysk Olimpijskich w Meksyku w 1968 wyrzucił z wioski olimpijskiej sprinterów Tommiego Smitha i Johna Carlosa za polityczny gest podczas ceremonii medalowej. W 1972 podczas Igrzysk Olimpijskich w Monachium wsławił się decyzją nieprzerwania imprezy po zamachu organizacji Czarny Wrzesień na reprezentację Izraela, podczas którego zginęło jedenastu sportowców. Wkrótce po igrzyskach ustąpił z zajmowanego stanowiska.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]