Avro 706 Ashton

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Avro 706 Ashton
Avro 706 Ashton
Dane podstawowe
Państwo  Wielka Brytania
Producent Avro
Typ samolot doświadczalny
Konstrukcja metalowa
Załoga 5
Historia
Data oblotu 1 września 1950
Dane techniczne
Napęd 4 x silnik turboodrzutowy Rolls-Royce Nene 6
Ciąg 22,2 kN każdy
Wymiary
Rozpiętość 36,58 m
Długość 27,31 m
Wysokość 9,53 m
Powierzchnia nośna 132 m²
Masa
Startowa 37 200 kg
Osiągi
Prędkość maks. 706 km/h
Prędkość przelotowa 653 km/h
Prędkość wznoszenia 14,5 m/s
Pułap 12 300 m
Zasięg 1 725 km
Dane operacyjne
Użytkownicy
Wielka Brytania
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Avro 706 Ashtonbrytyjski samolot doświadczalny zbudowany przy wykorzystaniu wcześniejszego projektu tłokowego samolotu komunikacyjnego Avro Tudor. Maszyna miała za zadanie przeprowadzenie badań zachowania się silników turboodrzutowych w rzeczywistych warunkach lotu na dużych wysokościach. Wybudowano sześć egzemplarzy Avro 706.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Avro 688 Tudor 8

Pod koniec lat 40. ubiegłego wieku brytyjskie Ministerstwo Dostaw (Ministry of Supply) zamówiło w wytwórni Avro sześć egzemplarzy samolotu, który miał posłużyć do badań silników turboodrzutowych Rolls-Royce Nene 5 i 6 w lotach na dużej wysokości. Wytwórnia przystąpiła do prac nad nową maszyną wykorzystując konstrukcję wcześniejszej maszyny Avro Tudor. Było to o tyle uzasadnione, że już od 1948 roku trwały badania w locie silników Rolls-Royce Derwent, które zamontowano na samolocie oznaczonym jako Avro 688 Tudor 8. Nowy samolot początkowo miał mieć oznaczenie Tudor 9 jednak zakres wprowadzonych zmian skłonił wytwórnie do nadania maszynie nowego oznaczenia Avro Ashton. Wybudowano sześć egzemplarzy Avro Ashton, pierwszy z nich oznaczony jako Mk.1 (WB490) po raz pierwszy wzniósł się w powietrze 1 września 1950 roku i to na nim spoczywał główny ciężar przeprowadzenia badań zastosowanych silników. Drugi egzemplarz oznaczony jako Mk.2 (WB491) posłużył do testów układów klimatyzacyjnych. Na samolotach w wersji Mk.3, których wybudowano trzy egzemplarze (WB492, WB493 i WE670) i Mk.4 (WB494) przeprowadzano badania celowników bombowych oraz układów napędowych (niektóre źródła podają, iż w wersji Mk.3 były tylko dwie maszyny wyrózniając jeszcze wersję Mk.5). Samolot o numerze rejestracyjnym WB493 został również wykorzystany jako latająca hamownia silników Bristol Olympus. Do dnia dzisiejszego zachowany został jedynie zdekompletowany kadłub prezentowany w muzeum Newark Air Museum w Winthorpe w hrabstwie Nottinghamshire.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Avro Ashton był czterosilnikowym, wolnonośnym dolnopłatem o konstrukcji całkowicie metalowej. Trójdzielne, dwudźwigarowe skrydło o trapezowym obrysie, dużym wydłużeniu i zbieżności zaopatrzone w lotki i krokodylowe klapy. Ciśnieniowy kadłub o półskorupowej konstrukcji i kołowym przekroju (średnica 3,05 metra). Klasyczne, wolnonośne usterzenie z płetwą grzbietową uzupełniającą statecznik pionowy. Podwozie trójzespołowe z przednim podparciem, każde zdwojone. Chowane w locie, przednie do wnęki w kadłubie, główne do wnęk w gondolach silnikowych. Silniki turboodrzutowe umieszczone w dwóch gondolach po dwa silniki po obydwu stronach kadłuba. Paliwo znajdowało się w elastycznych zbiornikach o pojemności 14 100 dm³ umieszczonych w skrzydłach.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]