Avro Lincoln

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Avro Lincoln
Kanadyjski Avro Lincoln
Kanadyjski Avro Lincoln
Dane podstawowe
Państwo  Wielka Brytania
Producent Avro
Typ Ciężki samolot bombowy
Załoga 7 ludzi
Historia
Data oblotu 9 czerwca 1944
Wycofanie ze służby 1963
Egzemplarze 4
Dane techniczne
Napęd 4 Silniki rzędowe Rolls-Royce Merlin 85 lub Packard Merlin 68
Moc 1750 KM
Wymiary
Rozpiętość 36,58 m
Długość 23,86 m
Wysokość 5,27 m
Powierzchnia nośna 132 m²
Masa
Własna 19686 kg
Startowa 34019 kg
Osiągi
Prędkość maks. 499 km/h (475 km/h na wysokości 4750 m)
Prędkość przelotowa 346 km/h na wysokości 6100 m
Pułap praktyczny 9295 m
Zasięg 2366 km (z maksymalnym ładunkiem bomb), 6900 km maksymalny
Dane operacyjne
Uzbrojenie
Strzeleckie: 6 wielkokalibrowych karabinów maszynowych Browning kaliber 12,7 mm (lub 4 wkm i 2 działka 20mm):
2 w przedniej wieży strzeleckiej,
2 w górnej wieży (lub 2 działka 20mm)
2 w wieży ogonowej.
Bombowe: do 6356 kg bomb (np. 14 bomb po 454 kg)
Użytkownicy
 Wielka Brytania,  Australia,
 Kanada,  Argentyna
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Avro Lincolnbrytyjski ciężki czterosilnikowy samolot bombowy z końca II wojny światowej, powstały w zakładach A. V. Roe (Avro), używany od 1945.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Samolot Avro Lincoln powstał na zamówienie nowego bombowca o dużym zasięgu, według wymagań technicznych B.14/43. Nowy samolot był powiększonym rozwinięciem udanego ciężkiego bombowca Avro Lancaster z 1941 roku, z którego wykorzystano wiele elementów; jego głównym projektantem był Roy Chadwick. Początkowo nowy samolot oznaczono nawet Lancaster Mk.IV / Mk.V.

Pierwszy lot prototypu miał miejsce 9 czerwca 1944 roku. Samolot przyjęto następnie do produkcji pod oznaczeniem fabrycznym typu Avro typ 694 i nową nazwą Lincoln. Produkcja ich jednak opóźniła się z uwagi na pierwszeństwo dostaw produkowanych już Lancasterów. Pierwsze seryjne Lincolny trafiły dopiero w sierpniu 1945 do pierwszej jednostki, 57. dywizjonu RAF. Miały służyć do bombardowania Japonii w składzie Tiger Force, lecz nie nastąpiło to przed końcem wojny. Do regularnej służby ten typ samolotu wszedł dopiero w lutym 1946, w 44. dywizjonie RAF.

Bombowce Lincoln budowano w kilku bardzo podobnych wersjach seryjnych. Litera "B" w oznaczeniach, czasami pomijana, oznaczała przeznaczenie: bombowiec. Ogółem zbudowano 604 Lincolny (różne źródła podają 503, 583 lub 624):

  • B. Mk I – napędzany silnikami Rolls-Royce Merlin 85
  • B. Mk II – napędzany silnikami Packard Merlin 68
  • B. Mk XV – wersja budowana w Kanadzie (ukończono 1 samolot)
  • B. Mk 30 – wersja budowana w Australii (w fabryce Government Aircraft Factory – GAF), silniki Merlin 85
  • B. Mk 30A – wariant z mocniejszymi silnikami Rolls-Royce Merlin 102
  • GR. Mk 31 (GR.31) – australijski wariant patrolowy morski przeciw okrętom podwodnym, załoga 11 osób (19 sztuk)

Służba[edytuj | edytuj kod]

Samoloty Lincoln używane były przez lotnictwo brytyjskie (RAF) i australijskie (RAAF, 73 sztuki), a także argentyńskie (30 sztuk). Trzy samoloty testowane były w Kanadzie. Pomimo, że były znacznie mniej nowoczesne od używanych równocześnie amerykańskich Boeing B-29 Superfortress (pod nazwą Washington), Lincolny stanowiły podstawę brytyjskiego lotnictwa strategicznego do połowy lat 50., kiedy jako całkowicie przestarzałe zostały zastąpione przez bombowce odrzutowe serii 'V'. Używane były również do lotów rozpoznawczych, głównie nad NRD. 12 marca 1953 jeden Lincoln w czasie lotu treningowego został zestrzelony w okolicy Berlina, na granicy stref przez radzieckie myśliwce, załoga zginęła.

Lincolny zostały użyte bojowo przeciw komunistycznym partyzantom na Malajach w 1950 i powstańcom Mau Mau w Kenii od 1953 roku. We wszystkich krajach używane były do lat 60.

Część samolotów Lincoln przebudowano na samoloty transportowe, nazywane też Avro 695 Lincolnian. Udanym rozwinięciem konstrukcji Lincolna był morski samolot patrolowy Avro Shackleton.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]