Axel Springer AG

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Budynek Axel Springer w Hamburgu.

Axel Springer AG – jeden z największych koncernów wydawniczych w Europie, posiada ponad 150 gazet i magazynów w ponad 30 krajach, między innymi w Europie Środkowej oraz Wschodniej: Chorwacji, Polsce, Czechach, Rosji oraz Europie Zachodniej: Francji, Hiszpanii i Szwajcarii. Koncern zatrudnia ponad 10 tys. osób, roczne obroty szacuje się na około 2,4 miliarda euro[1]. Wydawnictwo powstało w 1946 w Hamburgu z inicjatywy niemieckiego dziennikarza Axela Springera

Po fuzji z szwajcarskim wydawnictwem Ringier AG 23 marca 2010 działa w Polsce jako Ringier Axel Springer Polska.

Spis treści

[edytuj] Wydawana prasa

[edytuj] Dzienniki

[edytuj] Magazyny

Motoryzacyjne

Komputerowe

Młodzieżowe

inne

[edytuj] Zasady spółki

Axel Springer AG jest jedynym niemieckim wydawnictwem, które odmówiło publikacji reklam lewicy w kampanii wyborczej w roku 2005[2].

Stałe dyrektywy wydawnictwa:

  1. Stać na straży prawa i wolności w Niemczech, w kraju należącym do rodziny narodów Zachodu, popierać zjednoczenie Europy.
  2. Działać na rzecz pojednania Żydów i Niemców oraz popierać podstawowe prawa Izraela.
  3. Wspierać Sojusz Transatlantycki oraz być solidarnym ze Stanami Zjednoczonymi w ramach wspólnych wartości wolnych narodów.
  4. Odrzucać wszelkie formy ekstremizmu politycznego.
  5. Popierać zasady społecznej gospodarki rynkowej.

[edytuj] Krytyka koncernu

Information icon.svg Osobny artykuł: Polskie obozy koncentracyjne.

Axel Springer AG jest krytykowana przez niemiecką lewicę oraz środowiska muzułmańskie głównie za otwarte poparcie Izraela[3]. Wielokrotnie z protestem Polaków spotkało się także używanie sformułowania "Polskie obozy koncentracyjne", które ukazało się w wielu czasopismach wydawanych przez koncern Axela Springera jak Bild, Focus czy Die Welt. Sformułowanie to pojawiło się przykładowo w 2008 roku w artykule Miriam Hollstein „Podróż Asafa dookoła świata”. Autorka opisała w nim traumę ojca izraelskiego 16-latka, który zginął w zamachu bombowym samobójcy. Po tej tragedii ojciec umieścił w internecie zdjęcie syna z apelem, by ludzie podróżowali z nim po świecie. Izraelscy uczniowie zawieźli zdjęcie chłopca do muzeum obozu na Majdanku, który "Die Welt" określił "polskim obozem koncentracyjnym". Sprawę sądową wytoczył koncernowi Zbigniew Osewski, wnuk więźnia Stutthofu[4]. Kolejne sformułowanie "polski obóz zagłady Bełżec" opublikował inny niemiecki tygodnik należący do koncernu Springera -"Focus". Znalazło się ono w krótkiej informacji na temat procesu wszczętego przez prokuraturę w Dortmundzie przeciw strażnikowi w byłym niemieckim obozie zagłady w Bełżcu Samuela Kunza oskarżonego o udział w zamordowaniu co najmniej 430 tysięcy Żydów. Po interwencji polskiej ambasady gazeta odmówiła wydrukowania sprostowania

Przypisy

[edytuj] Linki zewnętrzne

Osobiste
Przestrzenie nazw
Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Drukuj lub eksportuj
Narzędzia
W innych językach