Azariasz (król Judy)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Portret Azariasza w Promptuarii Iconum Insigniorum

Azariasz (hebr. Azarjahu) lub Ozjasz (także Uzjasz; hebr. Uzzijahu, moją siłą jest Jahwe) – król starożytnej Judy. Jego panowanie kładzie się na lata 791-739.[1]

Urodził sie między r. 804 a 783 p.n.e. Był synem i następcą Amazjasza i jerozolimki Jekolii. W chwili objęcia rządów miał 16 lat. Biblia twierdzi, że panował 52 lata, jednak prawdopodobnie wliczone są tu lata koregencji z ojcem. Prawdziwa data liczba jest sporna.[potrzebne źródło]

Prowadził zwycięskie wojny przeciw Filistynom (zburzył ich miasta: Gat, Jabne i Aszdod) i przeciw Arabom z Gur-Baal. Zmusił do uległości Ammonitów płacili daninę Judzie.

Azariasz poświęcił się działalności budowniczo-rolniczej: Wybudował też Ozjasz baszty w Jerozolimie nad Bramą Węgła, nad Bramą Doliny, nad Narożnikiem i umocnił je. Wybudował również wieże w pustyni i wykopał liczne cysterny, ponieważ posiadał wiele bydła na Szefeli i na płaskowyżu - a także rolników i uprawiających winnice na wzgórzach i w ogrodach, kochał się bowiem w uprawie ziemi. (2 Księga Kronik 26, 9-10, Biblia Tysiąclecia).

Później zachorował na trąd i faktyczne rządy sprawował jego syn Jotam. Trąd króla jest interpretowany przez autorów biblijnych jako kara za grzech pychy.

Został pochowany w Jerozolimie.

Przypisy

  1. Chronologie panowania władców Judy sa podane w haśle królestwo Judy, w sekcji "Władcy".


Ojciec
Amazjasz
Gutenberg Bible.jpg Postać biblijna
Występuje w księgach: 2Krl, 2Krn
Gutenberg Bible.jpg Synowie
Jotam