Azotan miedzi(II)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Azotan miedzi(II)
krystaliczny trihydrat roztwór w rozc. HNO3
krystaliczny trihydrat roztwór w rozc. HNO3
Azotan miedzi(II)
Nazewnictwo
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny Cu(NO3)2
Masa molowa Cu(NO3)2 – 187,57 g/mol
Cu(NO3)2·3H2O – 241,60 g/mol
Cu(NO3)2·6H2O – 295,65 g/mol
Wygląd zielononiebieskie kryształy (bezwodny) lub niebieskie kryształy (uwodniony)[3][4]
Identyfikacja
Numer CAS 3251-23-8 (bezwodny)
10031-43-3 (trihydrat)
13478-38-1 (heksahydrat)[3]
PubChem 167780[5]
Podobne związki
Inne aniony chlorek miedzi(II)
Inne kationy azotan potasu, azotan srebra
Podobne związki siarczan miedzi(II)
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Azotan miedzi(II), Cu(NO3)2nieorganiczny związek chemiczny, sól kwasu azotowego i miedzi. Postać bezwodna tworzy niebiesko-zielone kryształy i sublimuje w próżni w temperaturze 150-200 °C.[7]

Własności[edytuj | edytuj kod]

Tworzy formy uwodnione Cu(NO3)2·xH2O, gdzie x = 2,5, 3 lub 6. Sześciowodzian (heksahydrat) łatwo traci wodę w temp. 25 °C dając Cu(NO3)·3H2O. Bezwodny Cu(NO3)2 jest otrzymywany z Cu oraz N2O4 zgodnie z reakcją

Cu + 3N2O4 → [NO][Cu(NO3)3] + 2NO

w obecności katalizatora MeCN, po której następuje rozkład [NO][Cu(NO3)2] do Cu(NO3)2[8]. Próba dehydratacji dowolnego uwodnionego azotanu miedzi(II) przez ogrzewanie prowadzi jednak do tlenków, a nie Cu(NO3)2. W temp. 80 °C hydrat przekształca się bowiem w zasadowy azotan miedzi(II), Cu2(NO3)(OH)3, który po podgrzaniu do 180 °C daje CuO[4].

Otrzymywanie[edytuj | edytuj kod]

Azotan miedzi można otrzymać np.:

  • w reakcji kwasu azotowego z miedzią[4]:
ze stężonym kwasem azotowym: Cu + 4HNO3 → Cu(NO3)2 + 2NO2↑ + 2H2O
z rozcieńczonym, zimnym kwasem azotowym: 3Cu + 8HNO3 → 3Cu(NO3)2 + 2NO↑ + 4H2O

W warunkach standardowych uwodniony azotan miedzi jest niebieskim, krystalicznym ciałem stałym. Rozpuszcza się w wodzie. Roztwór ma odczyn kwasowy.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Stosowany jest m.in. do barwienia ceramiki, nabłyszczania żelaza, produkcji papieru światłoczułego, jako utleniacz w paliwach rakietowych i w pirotechnice[4].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Department of Chemistry, The University of Akron: Cupric nitrate (ang.). [dostęp 2012-02-23].
  2. 2,0 2,1 Azotan miedzi(II) (pol.). Karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich dla Polski.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Pradyot Patnaik: Handbook of Inorganic Chemicals. The McGraw-Hill Companies, 2003, s. 269–271. ISBN 0-07-049439-8.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 H. Wayne Richardson: Copper Compounds. W: Ullmann's Encyclopedia of Industrial Chemistry. Wiley-VCH, Weinheim, 2005. DOI:10.1002/14356007.a07_567.
  5. Azotan miedzi(II) – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  6. CRC Handbook of Chemistry and Physics. Wyd. 83. Boca Raton: CRC Press, 2003, s. 4-23.
  7. Pass, Sutcliffe: Practical Inorganic Chemistry. London: Chapman and Hall, 1968.
  8. C. Housecroft, E. Sharpe: Inorganic Chemistry. Pearson Prentice Hall, 2005 (wydanie II), s. 636. ISBN 0130-39913-2.