Azuryt
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Azuryt | |||
|
|||
 |
|||
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |||
| Skład chemiczny | Cu3(CO3)2(OH)2 | ||
| Twardość w skali Mohsa | 3,5–4 | ||
| Przełam | muszlowy | ||
| Łupliwość | doskonała w jednym kierunku | ||
| Układ krystalograficzny | jednoskośny | ||
| Gęstość minerału | 3,77 g/cm³ | ||
| Właściwości optyczne | |||
| Barwa | ciemnoniebieska, lazurowa | ||
| Rysa | niebieska | ||
| Połysk | szklisty do ziemistego | ||
| Inne | silny pleochroizm w odcieniach niebieskich | ||
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|||
Azuryt – minerał z gromady węglanów. Minerał pospolity, szeroko rozpowszechniony.
Nazwa pochodzi od perskiego lazhward oznaczającego barwę niebieską.
Spis treści |
[edytuj] Charakterystyka
[edytuj] Właściwości
Tworzy kryształy o pokroju tabliczkowym, słupkowym. Najczęściej jest spotykany w skupieniach zbitych, ziemistych, ziarnistych, kulistych. Tworzy też naskorupienia i pseudomorfozy po innych minerałach miedzi. Jest kruchy, przeświecający, pod wpływem dwutlenku węgla przechodzi w malachit. Tworzy odmiany: burnit, chessylit, azurmalachit.
Azuryt często przeobraża się w malachit.
[edytuj] Występowanie
Minerał wtórny strefy utleniania kruszców Cu; współwystępuje z malachitem, pseudomalachitem, kuprytem, chalkozynem, chryzokolą, kalcytem, limonitem.
Miejsca występowania:
- W Polsce: występuje w Górach Świętokrzyskich i na Dolnym Śląsku, w okolicach Lubina i Głogowa.
[edytuj] Zastosowanie
- lokalnie wykorzystywany jako podrzędna ruda miedzi (55% Cu),
- do produkcji siarczanu miedziowego,
- do wyrobu błękitnych pigmentów,
- bardzo atrakcyjny i ceniony kamień ozdobny,
- w jubilerstwie dość rzadko stosowany, oszlifowane kamienie są małe. Nadaje im się zazwyczaj szlif kaboszonowy. Nie szlifuje się dużych okazów, gdyż są tak ciemne, że prawie nieprzezroczyste,
- do wyrobu artystycznej biżuterii,
- cenny kamień kolekcjonerski,
- sproszkowany azuryt był używany jako niebieska farba, która jednakże zmieniała barwę na zieloną ze względu przeobrażenia w malachit.
[edytuj] Zobacz też
[edytuj] Bibliografia
- Autor: Olaf Medenbach, Cornelia Sussieck-Fornefeld: Leksykon przyrodniczy. Minerały. Warszawa: Świat Książki, 1995, s. 96, 146, 188, 190, 216, 267. ISBN 83-7129-194-9.
