Azydek miedzi(II)
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Azydek miedzi(II) | |||||||||||
|
|
|||||||||||
| Nazewnictwo | |||||||||||
|
|||||||||||
| Ogólne informacje | |||||||||||
| Wzór sumaryczny | Cu(N3)2 | ||||||||||
| Inne wzory | CuN6 | ||||||||||
| Masa molowa | 147,59 g/mol | ||||||||||
| Identyfikacja | |||||||||||
| Numer CAS | 14215-30-6 | ||||||||||
| PubChem | 24745345[1] | ||||||||||
|
|||||||||||
| Podobne związki | |||||||||||
| Inne kationy | azydek ołowiu | ||||||||||
| Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) |
|||||||||||
Azydek miedzi(II) – nieorganiczny związek chemiczny z grupy azydków metali ciężkich, sól azotowodoru i miedzi. Otrzymywany w reakcji soli miedzi(II) z bardziej stabilnymi azydkami (azydek sodu, azydek ołowiu).
Wyjątkowo wrażliwy na tarcie i uderzenia, prędkość rozchodzenia fali detonacyjnej 5–5,5 km/s. Posiada silne właściwości inicjujące: 0,4 mg azydku miedzi może zainicjować wybuch pentrytu, podczas gdy na ten sam efekt należy zużyć 10 mg azydku ołowiu (a więc 25-krotnie więcej).