Azydek ołowiu(II)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Azydek ołowiu(II)
Azydek ołowiu(II) Azydek ołowiu(II)
Nazewnictwo
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny Pb(N3)2
Masa molowa 291,24 g/mol
Wygląd bezbarwne igły[1]
Identyfikacja
Numer CAS 13424-46-9
PubChem 61600[4]
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Azydek ołowiu(II)nieorganiczny związek chemiczny soli ołowiu i azotowodoru o wzorze Pb(N3)2.

Występuje w postaci białego proszku lub kryształów o gęstości 4,71 g/cm³. Nie rozpuszcza się w wodzie. Jest silnie toksyczny. Po podgrzaniu stopniowo się rozkłada, a w temperaturze ok. 350 °C detonuje. Prędkość rozchodzenia się fali detonacji wynosi do 5,4 km/s. Ze względu na to, że łatwo wybucha pod wpływem bodźców mechanicznych (tarcie, uderzenie, nakłucie etc.) lub iskry elektrycznej jest używany jako inicjujący materiał wybuchowy w spłonkach i detonatorach. W stanie wilgotnym nie traci właściwości wybuchowych. Powinien być przechowywany pod wodą w gumowych pojemnikach.

W zetknięciu z miedzią w stanie wilgotnym tworzy bardzo wrażliwy i przez to niebezpieczny azydek miedzi(II).

Azydek ołowiu otrzymuje się działając ~3% roztworem wodnym azydku sodu na ~9% roztwór azotanu ołowiu(II) (w stosunku masy roztworów 1:1). W celu otrzymania niewielkich kryształków Pb(N3)2 (większe mogą wybuchnąć podczas krystalizacji) do roztworu dodaje się dekstryny. W roztworze zachodzi reakcja podwójnej wymiany:

Pb(NO3)2 + 2NaN3 → Pb(N3)2↓ + 2NaNO3

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 CRC Handbook of Chemistry and Physics. David R. Lide (red.). Wyd. 90. Boca Raton: CRC Press, 2009. ISBN 9781420090840.
  2. 2,0 2,1 2,2 Azydek ołowiu(II) (ang. • niem.) w bazie IFA GESTIS. Institut für Arbeitsschutz der Deutschen Gesetzlichen Unfallversicherung (IFA). [dostęp 2010-09-11].
  3. 3,0 3,1 Informacje o klasyfikacji i oznakowaniu substancji według Rozporządzenia 1272/2008, zał. VI: Azydek ołowiu(II) (pol.) w bazie European chemical Substances Information System. Instytut Ochrony Zdrowia i Konsumenta. [dostęp 2011-06-21].
  4. Azydek ołowiu(II) – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  5. 5,0 5,1 Pradyot Patnaik: Handbook of Inorganic Chemicals. McGraw-Hill, 2003. ISBN 0070494398.
  6. Azydek ołowiu(II) (ang.) w bazie ChemIDplus. United States National Library of Medicine. [dostęp 2010-09-11].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994, s. 18-19. ISBN 83-86028-01-7.