Bój na łące

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bój na łące (Hayfield Fight)
Wojna Czerwonej Chmury
Red Cloud2.jpg
Czerwona Chmura
Czas 1 sierpnia 1867
Miejsce w pobliżu Fort C.F. Smith
Terytorium Montana
Wynik udana obrona oddziału Sternberga
Strony konfliktu
US 36 Star Flag.svg US Army Dakotowie, Szejenowie
Dowódcy
Sigismund Sternberg †
Al Colvin
 ?
Siły
20 żołnierzy
6 cywilów
500-800 wojowników
Straty
3 zabitych
4 rannych
60-300 zabitych
ok. 300 rannych[1]
Wojna Czerwonej Chmury

Masakra Fettermana (1866) - Bój na łące (1867) - Bitwa na barykadzie wozów (1867)

Bój na łące (ang. Hayfield Fight) – jedno ze starć wojny Czerwonej Chmury, stoczone 1 sierpnia 1867 roku pomiędzy żołnierzami armii amerykańskiej a Indianami, głównie Czejenami.

Tło konfliktu[edytuj | edytuj kod]

W lipcu 1867 roku, po swym dorocznym tańcu słońca, zgrupowanie wojowników z plemienia Oglala pod wodzą Czerwonej Chmury spotkało się z Czejenami nad brzegami rzeki Little Bighorn, gdzie zdecydowali się zaatakować i zniszczyć Fort C.F. Smith i Fort Phil Kearny, przeciw którym działali już od roku w celu uniemożliwienia białym wędrowania przez ich ziemie tzw. szlakiem Bozemana. Nie mogąc dojść do zgody, który fort należy zaatakować jako pierwszy, wojownicy podzielili się na dwa duże zgrupowania, z których jedno - liczące 500-800 wojowników - ruszyło na Fort C.F. Smith, a reszta z Czerwoną Chmurą na Fort Phil Kearny.

Starcie[edytuj | edytuj kod]

29 lipca 1867 roku por. Sigismund Sternberg z 27. pułku piechoty stacjonującego w Forcie C.F. Smith, na czele 19 żołnierzy i 6 cywilnych kosiarzy, wyruszył z fortu na pobliskie (około 4 km od fortu) łąki nad brzegami rzeki Bighorn w Montanie, celem dokonania drugiego w tym roku pokosu traw na paszę dla koni. Tam zostali 1 sierpnia zaatakowani przez liczącą ponad 500 wojowników grupę Czejenów. Zostali wcześniej ostrzeżeni przez Indian z plemienia Wron, ale zbagatelizowali to ostrzeżenie.

Żołnierze, gdy usłyszeli strzały i indiańskie okrzyki wojenne, obsadzili korral zbudowany z gęstych, splątanych gałęzi wierzbowych opartych o podstawę z pni drzew[2], gdzie odpierali z powodzeniem - od wczesnego rana niemal do zachodu - powtarzające się ataki Indian, aż nadciągnęła odsiecz, która za pomocą kilku strzałów z haubicy rozproszyła Indian i ostatecznie zmusiła ich do odwrotu[3]. W potyczce śmierć ponieśli por. Sternberg i sierżant Navin oraz jeden cywil, J.C. Hollister. Sternberg nie chciał walczyć ukryty za prowizoryczną osłoną i zginął od strzału w głowę.

Gdy poległ również sierżant, dowodzenie objął jeden z cywilów, Al Colvin, weteran wojny secesyjnej nazywany "kapitanem Colvinem", i to jemu obrońcy zawdzięczali swój sukces. Innym źródłem sukcesu były nowoczesne karabiny powtarzalne Springfielda Model 1866 (w które wyposażono żołnierzy wkrótce po masakrze Fettermana, do kiedy amerykańska piechota używała powolnych karabinów jednostrzałowych), a także Colvina 16-strzałowy, niezwykle wydajny karabin Henry'ego[4]. Po bitwie policzono łuski i okazało się, że Colvin oddał ponad 300 strzałów do celów znajdujących się częstokroć w odległości mniej niż sto metrów[5].

Następnego dnia w bitwie na barykadzie wozów w pobliżu Fortu Phil Kearny większe siły Dakotów zostały pokonane w niemal ten sam sposób.

Przypisy

  1. Według różnych danych
  2. Hebard, s.160
  3. G.R. Hebard nie potwierdza tej wersji
  4. Hebard, s.161
  5. Hebard, s.165

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]