Bücker Bü 181

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bücker Bü 181 Bestmann
Bücker Bü 181 Bestmann
Bücker Bü 181 Bestmann
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Producent Bücker Flugzeugbau
Typ samolot sportowy, szkolno-treningowy, łącznikowy
Konstrukcja dolnopłat o konstrukcji mieszanej, podwozie klasyczne – stałe
Załoga 2
Historia
Data oblotu 29 czerwca 1939
Lata produkcji 1942-1954
(po 1945 w Czechosłowacji i Egipcie
Dane techniczne
Napęd 1 silnik rzędowy Hirth HM-504
Moc 100 KM (74 kW)
Wymiary
Rozpiętość 10,60 m
Długość 7,85 m
Wysokość 7,85 m
Powierzchnia nośna 13,50 m²
Masa
Własna 475 kg
Startowa 800 kg
Osiągi
Prędkość maks. 210 km/h
Prędkość przelotowa 180 km/h
Prędkość wznoszenia 3,4 m/s
Pułap 4600 m
Zasięg 1000 km
Długotrwałość lotu 4 godz.
Dane operacyjne
Użytkownicy
Czechosłowacja, Niemcy, Polska, Szwecja, Szwajcaria, Egipt
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Bücker Bü 181 Bestmannniemiecki samolot sportowy, szkolno-treningowy i łącznikowy z okresu II wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Samolot Bücker Bü 181 Bestmann został skonstruowany w zakładach lotniczych Bücker Flugzeugbau, które specjalizowały się w budowie samolotów sportowych, i był następcą wcześniejszych konstrukcji: Bücker Bü 131 Jungmann i Bücker Bü 133 Jungmeister.

Pierwszy prototyp samolotu powstał w 1939 roku; oblot miał miejsce 29 czerwca 1939 roku. Do produkcji seryjnej samolot Bücker Bü 181 Bestmann został skierowany w 1942 r. i był produkowany w Niemczech do 1945 r. Po zakończeniu II wojny światowej był produkowany w Egipcie oraz Czechosłowacji. W Czechosłowacji nosił oznaczenie Zlín Z-281 i Zlín Z-381 (oznaczenie wojskowe C-106). Jego produkcja trwała aż do 1954 r.

Użycie w lotnictwie[edytuj | edytuj kod]

Samolot Bücker Bü 181 Bestmann był używany w Luftwaffe jako samolot szkolno-treningowy oraz łącznikowy.

Pod koniec wojny w 1945 r. kilkanaście samolotów tego typu zostało uzbrojonych w 4 pancerzownice Panzerfaust, które umieszczono na górnej i dolnej części płatów, poza płaszczyzną obrotu śmigła. Z tak uzbrojonych samolotów zorganizowano jednostkę lotniczą o nazwie 3. PzJgST, którą użyto w ramach Volkssturmu do walki z czołgami[1].

Samoloty tego typu używane były także w lotnictwie szwedzkim i szwajcarskim.

Jeden samolot tego typu używało także dowództwo polskiego 131 Skrzydła Myśliwskiego w okresie wiosna - lato 1945 roku na terenie Belgii i Niemiec. Samolot zdobyty na lotnisku Luftwaffe w Fumcimino (Włochy), został wyremontowany przez mechaników 663. Dywizjonu, gdzie był używany jako samolot do lotów służbowych w latach 1945-1946. Po II wojnie światowej używano ich także w lotnictwie cywilnym w polskich aeroklubach (m.in. Aeroklub Warszawski, Aeroklub Śląski)[2].

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Samolot Bücker Bü 181 Bestmann był jednosilnikowym dolnopłatem o konstrukcji mieszanej. Podwozie klasyczne – stałe, z kółkiem ogonowym. Kabina załogi zakryta z dwoma miejscami umieszczonymi obok siebie.

Przypisy

  1. Richard J. Smith, Antony L. Kay: German Aircraft of the Second World War. Wyd. III. London: Putnam and Company Ltd., 1978, s. 94-96. ISBN 0-370-00024-2.
  2. Andrzej Morgała: Polskie samoloty wojskowe 1939-1945. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1976, s. 728-729.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bohdan Arct: Samoloty świata. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1959.
  • Andrzej Morgała. Samoloty zdobyczne w lotnictwie polskim po 1945 roku. „Lotnictwo z szachownicą”. 3/2007 (23), s. 32-41, 2007. Warszawa: Wydawnictwo Sanko. ISSN 1643-5702.