Bęben rewolwerowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bęben rewolweru wychylony na bok do ładowania.

Bęben rewolwerowy – część broni palnej mająca kształt walca z otworami równoległymi do jego osi, pełniąca funkcję magazynka. Oś obrotu bębna rewolwerowego jest równoległa do osi lufy. Otwory bębna pełnia funkcję komór nabojowych.

Najczęściej spotyka się bębny rewolwerowe o pojemności 6 nabojów, rzadziej spotykane są bębny o pojemności 4, 5, 7, 8 i 10 naboi.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stanisław Torecki: 1000 słów o broni i balistyce. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1982, s. 31. ISBN 83-11-06699-X.