Błękit brylantowy FCF

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Błękit brylantowy FCF
Błękit brylantowy FCF
Nazewnictwo
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C37H34N2Na2O9S3
Masa molowa 792,84 g/mol
Wygląd zielonkawoniebieski proszek
Identyfikacja
Numer CAS 3844-45-9
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Błękit brylantowy FCF (E133) – organiczny związek chemiczny, syntetyczny, zielonkawoniebieski barwnik. Jest zakazany w niektórych krajach[1].

Dopuszczalne dzienne spożycie wynosi 12,5 mg/kg ciała[2].

Zastosowanie[1][edytuj | edytuj kod]

Przemysł spożywczy[edytuj | edytuj kod]

Żelatyna i produkty pochodne, groszek konserwowy, napoje (głównie bezalkoholowe), nabiał, płatki zbożowe, kasze, desery, kremy do wyrobów ciastkarskich.

Inne zastosowania[edytuj | edytuj kod]

Pasty do zębów, kosmetyki, farby do włosów, dezodoranty.

Zagrożenia[1][edytuj | edytuj kod]

Może wywoływać astmę, pokrzywkę, katar sienny oraz reakcje alergiczne. Może spowodować nasilenie objawów nietolerancji salicylanów (np. aspiryny).

Błękit brylantowy FCF wykazuje niejednoznaczne działanie rakotwórcze według kryteriów RTECS, natomiast nie został zaklasyfikowany przez IARC jako czynnik rakotwórczy dla ludzi[3].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Bill Statham: E213: Tabele dodatków i składników chemicznych. Warszawa: Wydawnictwo RM, 2006, s. 336. ISBN 978-83-7243-529-3.
  2. Food-Info.net: E133: Błękit brylantowy FCF (pol.). [dostęp 2010-09-27].
  3. Błękit brylantowy FCF (pol.). Karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich dla Polski.