B.B. King

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
B.B. King
Ilustracja
B.B. King w Wiedniu, 17 lipca 2009
Imię i nazwisko Riley B. King
Data i miejsce urodzenia 16 września 1925
Itta Bena (Missisipi)
Data i miejsce śmierci 14 maja 2015
Las Vegas (Nevada)
Instrument gitara
Gatunek Memphis blues,
rhythm and blues,
soul blues
Zawód muzyk
Aktywność od 1947
Instrument
Gibson ES-355 „Lucille”
Odznaczenia
Prezydencki Medal Wolności (Stany Zjednoczone)
Strona internetowa

Riley B. King znany jako B.B. King (ur. 16 września 1925 w Itta Bena w stanie Missisipi[1], zm. 14 maja 2015 w Las Vegas[2]) – amerykański gitarzysta i wokalista bluesowy. Został obdarzony nieformalnym tytułem: King of Blues – król bluesa. Muzyka Kinga zaliczana jest do stylów Memphis Blues, Modern Electric Blues i Soul Blues.

Życie zawodowe[edytuj | edytuj kod]

W 1980 B.B. King został wprowadzony do Blues Hall of Fame, a w 1987 do Rock and Roll Hall of Fame[3]. W 2003 pojawił się na 3., a w 2011 na 6. miejscu listy 100 największych gitarzystów wszech czasów magazynu Rolling Stone[4]. Zaliczany do trzech królów bluesa, razem z Albertem Kingiem i Freddiem Kingiem. Był jednym z ulubionych wykonawców Jimiego Hendriksa.

B.B. King podczas ceremonii rozdania nagród Grammy, luty 1990
B.B. King we Francji, 22 lipca 1989
B.B. King podczas koncertu w Białym Domu, 26 czerwca 2006
„Lucille”, gitara B.B Kinga

Działalność dobroczynna[edytuj | edytuj kod]

W roku 2001, King stał się oficjalnym sponsorem Little Kids Rock, organizacji non-profit ofiarującej za darmo muzyczne instrumenty dzieciom w szkołach na terenie USA. Zasiadał w Honorowej Loży Dyrekcji LKR.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

King był żonaty dwa razy: z Marthą Lee Denton w latach 1946-1952, oraz z Sue Carol Hall w latach 1958-1966. Obydwa małżeństwa zakończyły się rozwodem z powodu przedkładania przez Kinga życia zawodowego ponad życie rodzinne (250 występów rocznie). Nieoficjalnie muzyk był ojcem 15 dzieci. W 1980 u artysty zdiagnozowano cukrzycę typu 2[5]. King był znanym działaczem przeciw tej chorobie, pojawiał się także w reklamach produktów mających za zadanie polepszyć jakość życia cukrzyków.

Ulubionym piosenkarzem Kinga był zmarły w 1998 Frank Sinatra. W swojej autobiografii często go wspominał (np. że w czasach młodości przed zaśnięciem słuchał albumu In the Wee Small Hours). Bluesman zauważał także, że to Frank Sinatra otworzył drzwi czarnoskórym artystom, którzy wcześniej nie mieli prawa występów „w miejscach gdzie dominowali biali”. W latach 60. piosenkarz umożliwił B.B. Kingowi występy w kilku głównych klubach w Las Vegas.

W latach 1971-2009 został wyróżniony 15 nagrodami Grammy, najczęściej w kategorii Najlepszy Album Bluesowy (6 razy) oraz Najlepszy Utwór Bluesowy (3 razy).

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Richard Kostelanetz, Jesse Reiswig: The B.B. King reader: 6 decades of commentary. Hal Leonard Corporation, 2005, s. 116. ISBN 9780634099274.
  2. B.B. King nie żyje. Król bluesa miał 89 lat. gazeta.pl, 15 maja 2015. [dostęp 2015-05-15].
  3. Rock ‘n’ Roll Hall of Fame Inductees 1986 – 2010 (ang.). digitaldreamdoor.nutsie.com. [dostęp 2012-05-27].
  4. Rolling Stone’s „The 100 Greatest Guitarists of All Time” Do you agree? (ang.). theinsider.com. [dostęp 2010-05-22].
  5. http://diabeteshealth.com/read/2005/11/01/4369/how-b-b--king-avoids-the-diabetes-blues/.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]