B53

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
B53
B53 bomb.jpg
Dane podstawowe
Państwo Stany Zjednoczone USA
Typ swobodnie opadająca
Przeznaczenie termojądrowa
Historia
Data konstrukcji 19581962
Lata produkcji 19621965
Używana w latach 19621997
Dane techniczne
Długość 3760 mm
Średnica 1270 mm
Rozpiętość 1800 mm
Masa 4022 kg
Równoważnik trotylowy 9 MT
Dane operacyjne
Użytkownicy
USA

B53 – amerykańska termojądrowa (wodorowa) bomba lotnicza. Miała największą moc wśród ładunków jądrowych wprowadzonych na uzbrojenie US Air Force.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Prace nad bombą B53 rozpoczęto w 1958. 28 czerwca 1958 pierwsza B53 została testowana w ramach operacji Hardtack. W 1962 roku została oficjalnie przyjęta do uzbrojenia. Do roku 1965 kiedy zakończono produkcję bomb tego typu wyprodukowano 340 bomb B53. Ich nosicielami były bombowce B-47, B-52 i B-58. B53 była wyposażona w cztery spadochrony (trzy o powierzchni 13 m² i jeden o powierzchni 5 m²). W przypadku gdy zwolnienie opadania bomby nie było konieczne spadochrony były odstrzeliwane pirotechnicznie po zrzucie.

Zastosowany w bombie uranowy ładunek W58 był identyczny jak w międzykontynentalnym pocisku balistycznym LGM-25 Titan II.

W latach 80. liczba bomb B53 zaczęła spadać. W 1987 roku pozostało ich 50. Ostatecznie zostały zastąpione przez bomby B61Mod11 w roku 1997. Demontaż ostatnich B53 został dokończony w październiku 2011.[1]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy