Bałałajka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bałałajka
ros. Балалайка
Bałałajka
Klasyfikacja naukowa
-
Klasyfikacja popularna
Strunowy, szarpany
Skala instrumentu
skala instrumentu
Podobne instrumenty

Bałałajka (bałabajka, z ros. балалайка) – rodzaj instrumentu muzycznego; należy do rodziny gitar (strunowy, szarpany), ludowy instrument rosyjski i ukraiński. Posiada trójkątny korpus rezonansowy i trzy struny. Współcześnie bywają, zwłaszcza na Ukrainie, cztero- i sześciostrunowe bałałajki.

Wielkości bałałajek[edytuj | edytuj kod]

Bałałajka o wymiarach 100 cm x 65 cm

Bałałajka budowana jest w sześciu wielkościach:

  • piccolo (rzadko)
  • prima (najczęściej)
  • secunda
  • alt
  • bas
  • kontrabas

Strój[edytuj | edytuj kod]

Bałałajka prima, najczęściej używana jako instrument solowy, strojona jest na E-E-A (dwie niższe struny są strojone na tę samą wysokość)

Sposób gry[edytuj | edytuj kod]

Przy grze na primie struny wprawiane są w drganie przez wyprostowany palec wskazujący, natomiast na większych instrumentach używa się kostki do gry. Ze względu na grubość strun w bałałajce kontrabasowej kostki do gry na niej wykonywane są najczęściej z podeszwy buta lub innej grubej skóry.

Skracanie strun przy grze następuje podobnie jak na gitarze, ale dodatkowo do skracania jednej lub dwóch niższych strun używany jest kciuk.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Bałałajka jako instrument ludowy, pojawiła się w Rosji w XVII w., prawdopodobnie przejęta od Mongołów. Początkowo miała tylko dwie struny, trzecią dodano w XVIII w.

Pod koniec XIX wieku rosyjski szlachcic Wasilij Wasiliewicz Andrejew rozpoczął ujednolicanie bałałajki do użytku orkiestrowego. Ustalił on wielkości i stroje instrumentów używane do dzisiaj. W tym czasie bałałajki zaczęły być wykonywane przez lutników. Andrejew wskrzesił również dwa inne rosyjskie instrumenty ludowe: gusli i domrę.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło bałałajka w Wikisłowniku