Bałczik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bałczik
Балчик
Herb
Herb Bałczika
Państwo  Bułgaria
Obwód Dobricz
Kmet Krassimir Michailow
Powierzchnia 74,41 km²
Wysokość 199 m n.p.m.
Populacja (2005)
• liczba ludności
• gęstość

11 610Red Arrow Down.svg [1][2]
165,2 os./km²
Nr kierunkowy (+359) 0579[3][4][5]
Kod pocztowy 9600[6]
Tablice rejestracyjne TX
Położenie na mapie Bułgarii
Mapa lokalizacyjna Bułgarii
Bałczik
Bałczik
Ziemia 43°25′N 28°10′E/43,416667 28,166667Na mapach: 43°25′N 28°10′E/43,416667 28,166667
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Portal Portal Bułgaria

Bałczik (bułg. Балчик)[7]miasto w północno-wschodniej Bułgarii, w obwodzie Dobricz, nad Morzem Czarnym. Około 13,9 tys. mieszkańców.

Zbudowane w formie amfiteatru nad zatoką, malownicze miasteczko zwane Białym Miastem ze względu na wapienne białe skały, na których powstało. Miasto założone już w starożytności, pierwotna grecka nazwa Krunoy, później przemianowane na Dionizopolis. W VIII-IX zostało włączone do Bułgarii pod nazwą Karwuna. W XVI w. znalazło się w obrębie Imperium osmańskiego i stało się jednym z głównych portów na Morzu Czarnym przyjmując nazwę Bałczik. Przez pewien czas, po 1913 roku włączone w granice Rumunii. Wtedy to w Bałcziku zatrzymała się królowa Maria Koburg, która zachwycona pięknem tego miejsca, zbudowała tu swoją letnią rezydencję. Bałczik powrócił do Bułgarii w 1940 roku.

Główną atrakcją turystyczną, oprócz naturalnej piaszczystej plaży jest właśnie pałacyk Królowej Marii z okalającym go Ogrodem Botanicznym, drugim pod względem zbiorów w Europie. Pałac, nazwany "Cichym Gniazdem" został zaprojektowany przez włoskich architektów Amerigo i Agostino, zaś projekt ogrodu powierzono Szwajcarowi o nazwisku Jules Janine. Kompleks łączący w sobie kombinację wpływów orientalnych, chrześcijańskich, antycznych i zachodnich, składa się z kilku budynków (pałac, winiarnia, dom dla gości i inne), przez środek przebiega strumień z 9 m wodospadem. Ogród botaniczny podzielony jest na kilka części (m.in. druga po Monako kolekcja kaktusów – 250 gatunków). Zgodnie z wolą Królowej, po jej śmierci, jej serce zostało złożone w kaplicy pałacowej. Jednak kiedy Bałczik powrócił w granice bułgarskie dzieci przeniosły je do Rumunii i spoczęło w kaplicy zamku w Bran. Po dziś dzień miasto żyje legendą królowej Marii Koburg. W 1955 roku Uniwersytet Sofijski przejął pieczę na parkiem zmieniając go w ogród botaniczny, który dziś możemy podziwiać (ponad 3500 gatunków roślin – kwiatów, drzew, krzewów i mchów).

W mieście znajduje się 5 cerkwi, z czego 4 działające, a także meczety. W 2007 roku archeolodzy Igor Łazarenko i Elina Mirczewa z Regionalnego Muzeum Historii w Warnie oraz Radostina Enczewa z Muzeum w Bałcziku odkryli ruiny świątyni Wielkiej Matki Bogów Kybele. Świątynia została zbudowana ok. 280-260 r. p.n.e. Jest to najlepiej zachowana tego typu świątynia na terenie wschodnich Bałkanów.

Panorama miasta
Aleja w ogrodzie botanicznym w Bałcziku


Miasta partnerskie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy