Baśń o trzech braciach i królewnie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Baśń o trzech braciach i królewniepornograficzno-komediowy utwór poetycki, którego autorstwo przypisuje się Aleksandrowi Fredrze. Utwór wykorzystuje archetypowy motyw baśni o Głupim Jasiu.

Szczególną popularność zyskała po opublikowaniu lekko skróconej i przekształconej wersji czytanej przez Daniela Olbrychskiego pod koniec lat siedemdziesiątych XX wieku, na kasetach magnetofonowych.

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Baśń opowiada o królewnie Pizdolonie, która chorowała na seksoholizm. Żaden człowiek nie mógł jej wystarczająco zaspokoić. Żaliły się na nią prostytutki w całym mieście. Uprawiała seks z większością ludu w państwie (nawet z duchownymi), jednak kobieta była nadal niezaspokojona.

Ojciec Pizdolony, król państwa, w którym dzieje się akcja powieści, wyznaczył za zbawienie swojej córki pół swojego królestwa i jej rękę. Dla zabezpieczenia swojej córki zamknął ją w więzieniu i zaoferował jej: "(...) prócz świetnego utrzymania, tysiąc świec do brandzlowania, wazeliny beczkę całą, lecz jej ciągle było mało!".

Do państwa zjeżdżało się wielu ludzi, zachęceni tym, że za chwilę przyjemności otrzymają majątek. Jednak nikt nie zaspokoił dostatecznie Pizdolony. Wiadomość rozchodziła się po świecie, aż dotarła do pewnej rodziny. Matki – dziwki oraz jej trzech synów: Chujogroma, Pizdoliza i Głuptaka.

Stara matka wysłała pierwszego swojego syna, Chujogroma, który słynął z ogromnego penisa. Niestety nawet i jemu nie udało się z królewną. Gdy syn nie wrócił do domu, matka wysłała Pizdoliza, który miał zastosować u królewny minetę. Niestety na nic się lizanie zdało, bo królewnie było wciąż za mało.

Matka nie widziała przyszłości w swoim trzecim synu, Głuptaku. Głuptak był typem leniwca. Nie był chętny do seksu. Nie wyróżniał się również wielkością członka. Pewnego dnia gdy zmęczony Głuptak spoczął pod drzewem ujrzał w majtkach doskwierającą mu mendę. Gdy ten darował jej życie wtedy ona przemieniła się w czarownika i zaoferowała mu pomoc. Wskazał Głuptakowi drogę do specjalnego narzędza, Kondoma-Samojeba, za którego pomocą młodzieniec mógł zbawić Pizdolonę.

Prezerwatywa znajdowała się w pewnym miejscu i była chroniona przez "Dupę" ziejącą ogniem. Głuptak znając hasło, zdobył Samojeba i udał się do królewny. Po założeniu kondoma, jego penis nabrał niewiarygodnych kształtów i ilości. Bez żadnego zmęczenia, Głuptak zaspokoił królewnę. Za to otrzymał pół królestwa i się z nią ożenił.

Postacie główne[edytuj | edytuj kod]

Królewna Pizdolona[edytuj | edytuj kod]

Główna bohaterka powieści, chora na seksoholizm. Uprawiając ostry seks nigdy nie mogła zaspokoić swojej potrzeby. Po zbawieniu została żoną Głuptaka.

Król[edytuj | edytuj kod]

Władca państwa, w którym toczy się akcja powieści. Ojciec Pizdolony. Wydał oświadczenie, że za zbawienie swojej córy ofiaruje szczęśliwcowi pół królestwa i jej rękę. Wiadomo, że król był siwy.

Matka[edytuj | edytuj kod]

Matka trzech swoich synów, Chujogroma, Pizdoliza i Głuptaka. Wiadomo że ulegała mężczyznom za 1 talara. Synów ma z trzema różnymi mężczyznami.

Głuptak[edytuj | edytuj kod]

Syn Matki, brat Chujogroma i Pizdoliza. Był niechętny do seksu. Posiadał małego penisa. Był leniem oraz głupcem, stąd pochodzi jego imię. Zbawił Pizdolonę i się z nią ożenił.

Chujogrom[edytuj | edytuj kod]

Syn Matki, brat Głuptaka i Pizdoliza. Słynął z zamiłowania do seksu i z niebywale wielkiego penisa. Podmiot liryczny porównał jego genitalia do dwóch arbuzów i maczugi. Prawdopodobnie zmarł z przemęczenia, po seksie z królewną.

Pizdoliz[edytuj | edytuj kod]

Trzeci syn Matki, brat Głuptaka i Chujogroma. Miłośnik minety. Nie preferował zwykłego stosunku, tylko cunnilingus. Podobnie jak brat, prawdopodobnie zmarł z przemęczenia po seksie z Pizdoliną.

Postacie epizodyczne[edytuj | edytuj kod]

Astrolog[edytuj | edytuj kod]

Astrolog nadworny w służbie u Króla. Badał chorobę Pizdolony.

Czarownik/menda[edytuj | edytuj kod]

Czarownik, który po przeistoczeniu w mendę doskwierał Głuptakowi. Za uratowanie mu życia pomógł zbawić Głuptakowi Pizdolonę.

Babcia siwa[edytuj | edytuj kod]

Ta postać nie bierze udziału w fabule. Na początku zostaje przedstawiana przez narratora jako podmiot liryczny. Babcia ma rzekomo czytać bajkę.