Bażant
Z Wikipedii
| Bażant | |
.jpg) samiec |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarioty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ptaki |
| Podgromada | Neornithes |
| Nadrząd | neognatyczne |
| Rząd | grzebiące |
| Rodzina | kurowate |
| Rodzaj | Phasianus |
| Gatunek | bażant |
| Nazwa systematyczna | |
| Phasianus colchicus[1] | |
| (Linnaeus, 1758) | |
| Podgatunki | |
|
|
|
| Kategoria zagrożenia (CzKGZ)[2] | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Bażant (b. szlachetny, b. łowny, b. kolchijski, b. zwyczajny, b. pospolity, b. obrożny, b. właściwy, Phasianus colchicus, dawniej również P. cochlinus) - gatunek średniej wielkości, zasadniczo osiadłego (choć samce mogą koczować) ptaka z rodziny kurowatych (Phasianidae), zamieszkujący pierwotnie deltę Wołgi, Kaukaz i Zakaukazie oraz pas od Iranu po Mandżurię i północną część Półwyspu Indochińskiego. Introdukowany w całej Europie (na południu już w starożytności), Ameryce Północnej, Japonii, na Hawajach i w Nowej Zelandii.
Spis treści |
[edytuj] Cechy gatunku
W Polsce aklimatyzowano różne podgatunki, stąd rozmaitość występujących u nas ptaków. Samce - najczęściej zielona głowa z metalicznym połyskiem i dwoma małymi czubkami, wokół oczu naga czerwona skóra, na szyi biała obroża o różnej szerokości. Rdzawo złote plecy z fioletowym połyskiem, pióra zakończone jasno. Pstre barki z łuskowym rysunkiem, przód brązowoczarny z połyskiem, pióra szaro zakończone. Brzuch czarny. Ogon żółtobrunatny z czarnym pręgowaniem, znacznie wydłużony. Samica mniejsza, wierzch popielatorudy o nieregularnym, poprzecznym prążkowaniu, spód jaśniejszy, nieomal pozbawiony plam. Stosunkowo często występują osobniki ciemniejsze z przewagą barwy zielonej, fioletowej lub brunatnej.
[edytuj] Wymiary średnie
- dł. ciała ok. 68-80 cm
- rozpiętość skrzydeł 68-85 cm
- waga samca do 1,5 kg, waga samicy do 1 kg
[edytuj] Biotop
Otwarte tereny o licznych krzewach, skraje pól i nadrzeczne zarośla.
[edytuj] Gniazdo
Na ziemi, pod osłoną traw lub gałęzi. Niewielkie zagłębienie skąpo wyścielone puchem.
[edytuj] Jaja
Jeden lęg w roku. Jaja w liczbie 10 do 12 (wyjątkowo do 18) w jednym gnieździe. W wyjątkowych sytuacjach (zniszczenie gniazda przez drapieżniki) kura niesie jaja po raz drugi, a czasem trzeci. W warunkach wolierowych jedna kura znosi do 60 jaj. Okres nieśności od połowy kwietnia do lipca.
[edytuj] Wysiadywanie
Jaja wysiadywane przez okres 24 dni, wyłącznie przez samicę.
[edytuj] Pożywienie
Pokarm roślinny, latem wzbogacony o duże ilości owadów, w tym stonkę ziemniaczaną oraz mrówki.
[edytuj] Ochrona
Samiec łowny z okresem polowań: od 1 października do końca lutego. Samica wyłącznie na terenach ośrodków hodowli zwierzyny, gdzie prowadzi się wolierową hodowlę bażanta od 1 października do 31 stycznia.
[edytuj] Podgatunki
Wykształciło się wiele lokalnych odmian bażanta, czego wynikiem jest duża liczba opisanych podgatunków. Obecnie wyróżnia się ich 31[3]:
- P. c. colchicus Linnaeus, 1758 - podgatunek nominatywny
- P. c. torquatus Gmelin, 1789 (bażant obrożny)
- P. c. mongolicus Brandt, 1844
- P. c. decollatus Swinhoe, 1870
- P. c. elegans Elliot, 1870
- P. c. formosanus Elliot, 1870
- P. c. shawii Elliot, 1870
- P. c. chrysomelas Severtzov, 1875
- P. c. persicus Severtzov, 1875
- P. c. strauchi Przewalski, 1876
- P. c. vlangalii Przewalski, 1876
- P. c. principalis P. L. Sclater, 1885
- P. c. septentrionalis Lorenz, 1888
- P. c. talischensis Lorenz, 1888
- P. c. tarimensis Pleske, 1889
- P. c. satcheuensis Pleske, 1892
- P. c. zerafshanicus Tarnovski, 1893
- P. c. turcestanicus Lorenz, 1896
- P. c. hagenbecki Rothschild, 1901
- P. c. pallasi Rothschild, 1903
- P. c. bianchii Buturlin, 1904
- P. c. karpowi Buturlin, 1904
- P. c. kiangsuensis Buturlin, 1904
- P. c. zarudnyi Buturlin, 1904
- P. c. suehschanensis Bianchi, 1906
- P. c. alashanicus Alpheraky & Bianchi, 1908
- P. c. sohokhotensis Buturlin, 1908
- P. c. rothschildi La Touche, 1922
- P. c. edzinensis Sushkin, 1926
- P. c. takatsukasae Delacour, 1927
- P. c. europaeus Hachisuka, 1937
[edytuj] Wartość reprodukcyjna
O wartości reprodukcyjnej ptaków decyduje częstotliwość krycia i wartość biologiczna jaj. Pod koniec sezonu reprodukcyjnego obserwuje się inwolucję jąder i zanikanie procesu spermatogenezy. Masa jaj od jednej nioski w jednym sezonie wynosi 1,2-1,6kg. Użytkowanie bażantów w chowie zamkniętym może trwać kilka lat. Kury jednoroczne znoszą więcej jaj, starsze mniej, lecz o lepszej wartości biologicznej. W indywidualnej ocenie nioski bierze się pod uwagę następujące cechy ; datę zniesienia pierwszego i ostatniego jaja, liczbę zniesionych jaj, masę jaj w 3 i 8 tygodniu nieśności, liczbę i długość serii oraz przerw w nieśności i wyniki wylęgowości. Nieśność bażantów w szczytowym okresie może wynosić nawet 80%.
[edytuj] Galeria
samiec
samiec
.jpg)
samiec
.jpg)
samica
.jpg)
samica
para dorosłych
Bażanty na terenach Muzeum KL Majdanek w Lublinie
Przypisy
- ↑ Phasianus colchicus w: Integrated Taxonomic Information System (en)
- ↑ Phasianus colchicus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (en)
- ↑ Lepage D., Phasianus colchicus. Światowy wykaz ptaków. Avibase. [Dostęp 26 lutego 2008].
