Babimost

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Babimost
Ratusz w Babimoście
Ratusz w Babimoście
Herb Flaga
Herb Babimostu Flaga Babimostu
Państwo  Polska
Województwo  lubuskie
Powiat zielonogórski
Gmina Babimost
gmina miejsko-wiejska
Data założenia XIII wiek
Prawa miejskie 1397
Burmistrz Bernard Radny
Powierzchnia 3,65[1] km²
Populacja (2010/2011)
• liczba ludności
• gęstość

4 263[1]
1 146 os./km²
Strefa numeracyjna
(+48) 68
Kod pocztowy 66-110
Tablice rejestracyjne FZI
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Babimost
Babimost
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Babimost
Babimost
Ziemia 52°09′53,64″N 15°49′44,69″E/52,164900 15,829081Na mapach: 52°09′53,64″N 15°49′44,69″E/52,164900 15,829081
TERC
(TERYT)
4081109014
Urząd miejski
Rynek 3
66-110 Babimost
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikisłownik Hasło Babimost w Wikisłowniku
Strona internetowa

Babimost (niem. Bomst) to miasto w woj. lubuskim, w powiecie zielonogórskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Babimost. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. zielonogórskiego.

Był miastem królewskim Korony Królestwa Polskiego[2].

Według danych z 31 grudnia 2004 miasto miało 4180 mieszkańców.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Nazwa miejscowości w obecnie używanej formie Babimost pojawia się w łacińskim dokumencie z 1257 roku[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Najstarsza wzmianka pochodzi z 1257 r. Babimost posiadał już wówczas zabudowę typu miejskiego. Władysław Łokietek w 1332 r. włączył miasto trwale do Królestwa Polskiego i ustanowił w nim starostwo niegrodowe. Prawa miejskie w 1397 r. zostały nadane przez króla Władysława Jagiełłę. Od roku 1524 uruchomiono w Babimoście komorę celną[4]. W 1530 r. król Zygmunt Stary udzielił miastu znacznych przywilejów zrównując prawa miejskie z prawami miejskimi Poznania[4]. Rozkwit miasta nastąpił w połowie XVII wieku. W 1656 r. miasto było dwukrotnie spalone przez wojska szwedzkie. W tym czasie Krzysztof Żegocki starosta babimojski organizuje partyzantkę na Ziemi Babimojskiej. W połowie XVIIIw. w Babimoście proboszczem był historyk piśmiennictwa polskiego i bibliograf Jan Daniel Janocki[5]. Po 1793 r. Babimost znalazł się w granicach Prus. W latach 1807–1815 Babimost należał do Księstwa Warszawskiego[6]. W 1905 w mieście mieszkało 1.985 osób, w tym 84,9% Niemców, 13% Polaków i 2% Żydów. 55,2% ludności było katolikami, zaś 42,7% - ewangelikami[7]. Podczas Powstania Wielkopolskiego zajęty przez oddział powstańczy pod dowództwem Józefa Kudlińskiego, zakreślając najdalszy zasięg Powstania na zachodzie. Mimo tego, na mocy Traktatu Wersalskiego, w 1919 r. Babimost pozostał w granicach Niemiec. Do Polski powrócił po 152 latach zaboru dopiero po II wojnie światowej w 1945 r. Obecnie ośrodek usługowy z drobnym przemysłem (drzewny, skórzany i dziewiarski). Ośrodek regionu etnograficznego zwany Babimojszczyzną (zachowany folklor wielkopolski, stroje ludowe, pieśni).
W Babimoście znajduje się siedziba dekanatu rzymskokatolickiego należącego do diecezji zielonogórsko-gorzowskiej.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[8]:

  • miasto
  • kościół parafialny pod wezwaniem św. Wawrzyńca[9] , z 1730 roku
  • kościół filialny (kaplica cmentarna) pod wezwaniem św. Jacka, XVIII/XIX wieku
  • ratusz, z pierwszej połowy XIX wiek wieku
  • dom, ul. Kościelna 3, drewniany, z połowy XIX wieku

inne zabytki:

  • synagoga z drugiej połowy XIX wieku
  • cmentarz żydowski
  • budynek organistówka z drugiej połowy XVIII wieku
  • kościół ewangelicki z XVIII wieku.

Transport[edytuj | edytuj kod]

Węzeł drogowy. W mieście krzyżują się drogi wojewódzkie:

Od 7 października 2010 roku funkcjonuje także obwodnica Babimostu (główny cel to odciążenie miasta od wielkich samochodów ciężarowych). Wybudowana obwodnica miasta Babimost o długości 5,303 km, łączy ze sobą wyloty dróg wojewódzkich nr 303, 304 i 313 oraz drogi gminne.

4 km na południowy zachód od Babimostu znajduje się port lotniczy Zielona Góra-Babimost, który został zbudowany w latach pięćdziesiątych XX w. Przez miasto przebiega linia kolejowa: Zielona Góra - Poznań (zelektryfikowana) - na stacji w Babimoście odgałęzia się bocznica towarowa do lotniska. Czynne są cztery tory, jednak ruch osobowy odbywa się głównie na torze drugim. Na stacji zatrzymują się pociągi TLK "Lubuszanin" i "Zielonogórzanin" z Warszawy Wschodniej do Zielonej Góry oraz "Mieszko" (do 8 grudnia 2012) i "Bachus" z Gdyni Głównej do Zielonej Góry, a także Regio (od grudnia 2012 również InterRegio "Rusałka" z Poznania Głównego do Zielonej Góry). Od grudnia 2010 roku został zlikwidowany jedyny pociąg kategorii EIC "Lech" przejeżdzający przez Babimost. Na przestrzeni sierpnia i listopada na stacji były prowadzone prace, podczas których zostały wymienione rozjazdy, zwrotnice, wymienione szyny i podkłady na torze numer 2 oraz wysypany nowy tłuczeń. W niedługim czasie jest zaplanowana budowa ekranów dźwiękochłonnych przy przejazdach kolejowych.

Sport[edytuj | edytuj kod]

Unihokej UKS Fenomen Babimost:

  • młodzicy,
  • juniorzy młodsi

Piłka nożna:

  • LKS Klon Babimost - klub piłkarski.
  • UKS Iskra Babimost - klub uczniowski.

Od października 2013 roku na terenie gminy ukazuje się gazeta "Tygodniowa" (http://www.tygodniowa.pl/).

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Miasta partnerskie[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Dane Głównego Urzędu Statystycznego: Ludność. Stan i struktura w przekroju terytorialnym (Stan w dniu 31 XII 2008 r.). [dostęp 23.09.2009].
  2. Magazin für die neue Historie und Geographie Angelegt, t. XVI, Halle, 1782, s. 12.
  3. "Kodeks dyplomatyczny Wielkopolski", tom I, Biblioteka Kórnicka, Poznań 1877, str.308.
  4. 4,0 4,1 Krajniak, Jan, Pojezierze lubuskie Międzyrzecz, Świebodzin, Sulęcin, Słubice - Przewodnik, s. 31
  5. Na Ziemi Ojców, Rocznik Ziem Zachodnich i Północnych, 1962, Towarzystwo Rozwoju Ziem Zachodnich, str. 171
  6. Krajniak, Jan, Pojezierze lubuskie Międzyrzecz, Świebodzin, Sulęcin, Słubice - Przewodnik, s. 32
  7. Na podstawie danych ze spisu powszechnego z 1905 r., wg deklarowanego języka ojczystego i religii; nie sklasyfikowano osób deklarujących więcej niż jeden język ojczysty, Gemeindelexikon für das Königreich Preußen. Heft V. Provinz Posen, Berlin 1908.
  8. Rejestr zabytków nieruchomych woj. lubuskiego - stan na 31.12.2012 r.. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 25.2.13]. s. 103.
  9. Oficjalna strona Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej. [dostęp 25.08.2008].
  10. Porozumienie o współpracy partnerskiej

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Krajniak, Jan, Pojezierze lubuskie Międzyrzecz, Świebodzin, Sulęcin, Słubice - Przewodnik, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań, 1976

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]