Babin (powiat gryfiński)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Babin
Państwo  Polska
Województwo zachodniopomorskie
Powiat gryfiński
Gmina Trzcińsko-Zdrój
Wysokość 80 m n.p.m.
Liczba ludności (2009) 80[1]
Strefa numeracyjna (+48) 91
Tablice rejestracyjne ZGR
SIMC 0784361
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Babin
Babin
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Babin
Babin
Ziemia 52°53′01″N 14°38′57″E/52,883611 14,649167

Babinosada w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie gryfińskim, w gminie Trzcińsko-Zdrój.

W latach 1975-1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa szczecińskiego.

Zachował się układ przestrzenny folwarków z czytelną kompozycją. Dominuje zabudowa gospodarcza murowana (kamienno-ceglana lub ceglana), o pierwotnej formie architektonicznej.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Osada położona jest 11 km na południowy-wschód Trzcińska-Zdroju.

Zgodnie z podziałem fizycznogeograficznym Polski według Kondrackiego teren na którym położony jest Babin należy do prowincji Niziny Środkowoeuropejskiej, podprowincji Pojezierza Południowobałtyckiego, makroregionu Pojezierze Południowopomorskie oraz w końcowej klasyfikacji do mezoregionu Równina Gorzowska.

Toponimia[edytuj | edytuj kod]

Nazwa na przestrzeni wieków: Wawin 1337; Babbin 1338; Babyn 1392-93; Babin 1472; Sabbin 1499; Babin 1833; Bäbin do 1945[2].

Niemiecka nazwa pobliskiego jeziora to Babbin See (wzmianka z 1494).

Historia[edytuj | edytuj kod]

  • VIII-poł. X w. - W widłach Odry i dolnej Warty znajduje się odrębna jednostka terytorialna typu plemiennego[3], prawdopodobnie powiązana z plemieniem Lubuszan. Na północy od osadnictwa grupy cedyńskiej oddzielały ją puszcze mosińska (merica Massen) i smolnicka (merica Smolnitz). Mieszkańcy zajmowali się gospodarką rolniczo-hodowlaną.
  • 960–972 - Książę Mieszko I opanowuje tereny nadodrzańskie, obejmujące obręb późniejszej kasztelani cedyńskiej, ziemię kiniecką i kostrzyńską[4].
  • 1005 (lub 1007) - Polska traci zwierzchność nad Pomorzem[5], w tym również nad terytorium w widłach Odry i dolnej Warty.
  • 1112-1116 - W wyniku wyprawy Bolesława Krzywoustego, Pomorze Zachodnie uznaje zwierzchność lenną Polski.
  • Pocz. XIII w. - Obszar na północ od linii Noteci-dolnej Warty i zachód od Gwdy w dorzeczu Myśli, Drawy, środkowej Iny, stanowi część składową księstwa zachodniopomorskiego; w niewyjaśnionych okolicznościach zostaje przejęty przez księcia wielkopolskiego Władysława Laskonogiego, a następnie jego bratanka, Władysława Odonica[6].
  • 1250 - Margrabiowie brandenburscy z dynastii Askańczyków rozpoczynają ekspansję na wschód od Odry; z zajmowanych kolejno obszarów powstaje następnie Nowa Marchia.
  • 1320-1323 – Po wygaśnięciu dynastii askańskiej, Nowa Marchia przejściowo przechodzi we władanie książąt pomorskich.
  • 1323 – Władzę w Nowej Marchii obejmują Wittelsbachowie.
  • 1337 – Wzmianka w księdze ziemskiej margrabiego brandenburskiego Ludwika Starszego pod nazwą Wawin, w ziemi chojeńskiej: Wawin XXX mansos et fruit deserta[7] - wieś liczy 30 łanów, ale jest opuszczona.
  • 1338 - Helmbrich Butz otrzymuje od margrabiów bedę z 30 łanów in villa Babbin[8]
  • 1402-1454/55 – Ziemie Nowej Marchii pod rządami zakonu krzyżackiego.
  • 21.11.1517 – List lenny elektora Joachima stwierdza, że Claus, Melchior i Hans von der Marwitz ze Smolnicy, Zachariasz i Kaspar z Marwic, Piotr z Grzymiradza i Otto ze Stanowic posiadają do wspólnej ręki m.in. Zielin, połowę opuszczonych pól Babina, jezioro Warnice na warnickim polu, młyn Wielki Smoliniec z obydwoma jeziorami, staw Kuckuck z miejscem młyna, rzekę Smolnicę od młyna Smoliniec Mały po las Dębna, Smolnicę oraz Grzymiradz[9].
  • 1535-1571 - Za rządów Jana kostrzyńskiego Nowa Marchia staje się niezależnym państwem w ramach Świętego Cesarstwa Rzymskiego.
  • 1538 – Margrabia Jan kostrzyński oficjalnie wprowadza na terenie Nowej Marchii luteranizm jako religię obowiązującą.
  • II poł. XVII w. – Rejestry dóbr i powinności szlacheckich wymieniają: Maurycy I von der Marwitz ze Smolnicy posiada część Grzymiradza, pola opuszczonego Babina, 16 łanów w Zielinie, 16.5 łanów w Smolnicy; Barbara, wdowa po Mikołaju (Clausie) posiada 10 łanów w Smolnicy; Baltazar w 1575 bez konsensu władcy zakupuje 2 łany w Smolnicy; dziedzice Baltazara mają 7.5 łana w Smolnicy[10].
  • 1701 - Powstanie Królestwa Prus.
  • XIX w. - Babin stanowią dwa folwarki - jeden należący do majątku Smolnica, drugi do majątku Warnice.
  • 1806-1807 – Nowa Marchia pod okupacją wojsk napoleońskich; na mocy traktatu w Tylży w dniu 12.07.1807 wojska francuskie opuszczają terytorium państwa pruskiego z wyjątkiem niektórych ważniejszych twierdz, pod warunkiem spłaty bądź zabezpieczenia nałożonej na Prusy kontrybucji wojennej.
  • 1807-1811 – Reformy gospodarcze Steina- Hardenberga dotyczące zniesienia poddaństwa chłopów w Prusach.
  • 1815-1818 - Reformy administracyjne Prus zmieniają strukturę Nowej Marchii; wieś należy do powiatu Chojna, w rejencji frankfurckiej, w prowincji brandenburskiej.
  • 1871-1918 – Nowa Marchia w ramach Cesarstwa Niemieckiego.
  • Początek XX w. - Babin występuje jako samodzielne gospodarstwo Paula Luttmanna. Majątek obejmuje 218 ha ziemi (w tym 195 ha gruntów uprawnych), hodowane jest bydło rogate i trzoda chlewna.

Ludność[edytuj | edytuj kod]

Rok Ludność
ok. 1820 34[11][12]
1852 52[13][14]
2005 88
2009 80

Organizacje i instytucje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Trzcińsko-Zdrój. Ludność i struktura demograficzna. [dostęp 2010-05-25].
  2. Nazwy miejscowe Polski: historia - pochodzenie - zmiany. Kazimierz Rymut (red.). T. I. Kraków: Wydawnictwo Instytutu Języka Polskiego PAN, 1996, s. 49. ISBN 83-85579-29-X.
  3. Kostrzyn nad Odrą. Dzieje dawne i nowe. Jerzy Marczewski (red.). Poznań: Instytut Zachodni, 1991, s. 73. ISBN 8385003584.
  4. Zbigniew Wielgosz: Pogranicze wielkopolsko-zachodniopomorskie we wczesnym średniowieczu: krajobraz naturalny i struktury osadnicze. Poznań: Instytut Historii UAM, 2006, s. 109. ISBN 83-89407-17-5.
  5. Henryk Samsonowicz: Polska do 1586. Madrid: Mediasat Group, 2007, s. 59, 253. ISBN 978-84-9819-808-9.
  6. Edward Rymar: Studia i materiały z dziejów Nowej Marchii i Gorzowa: szkice historyczne. Gorzów Wlkp.: Towarzystwo Przyjaciół Archiwum i Pamiątek Przeszłości, 1999, s. 8-9. ISBN 83-909122-1-X.
  7. Ludwig Gollmert: Das Neumärkische Landbuch Markgraf Ludwigs des Älteren vom Jahre 1337. Nach einer neu aufgefundenen Handschrift des vierzehnten Jahrhunderts. Frankfurt am Oder: 1862, s. 126.
  8. Georg Wilhelm von Raumer, Die Neumark Brandenburg im Jahre 1337 oder Markgraf Ludwigs des Älteren Neumärkisches Landbuch aus dieser Zeit, Berlin 1837, s. 86
  9. Rymar E., Nowomarchijski ród Marwitzów w średniowieczu, w: Nadwarciański Rocznik Historyczno-Archiwalny Nr 10, Towarzystwo Przyjaciół Archiwum i Pamiątek Przeszłości, Gorzów Wlkp. 2003, ISSN 1231-3033, ss. 276-277.
  10. Rymar E., Nowomarchijski ród Marwitzów w średniowieczu, w: Nadwarciański Rocznik Historyczno-Archiwalny Nr 10, Towarzystwo Przyjaciół Archiwum i Pamiątek Przeszłości, Gorzów Wlkp. 2003, ISSN 1231-3033, s. 278.
  11. Leopold Krugg: Neues topographisch-statistisch-geographisches Wörterbuch des Preussischen Staats. T. 1. Halle: Karl August Kümmel, 1821, s. 46.
  12. 21 osób w folwarku należącym do majątku Smolnica, 13 osób w należącym do majątku Warnice.
  13. Topographische Uebersicht des Appellationsgerichts-Departements Frankfurt a/O: Zusammengestellt von Güthlein. Gustav Harnecker & Co., 1856, s. 63.
  14. 40 osób w folwarku należącym do majątku Smolnica, 12 osób w należącym do majątku Warnice.