Baby, Let Me Follow You Down

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Baby, Let Me Follow You Down
Utwór z repertuaru Boba Dylana
z albumu Bob Dylan
Wydany 19 marca 1962
Nagrywany 20 listopada 1961
Gatunek folk
Długość 2:33
Twórca Rick von Schmidt, Bob Dylan
Producent John Hammond
Utwór po utworze
Bob Dylan
Gospel Plow
(8)
„Baby, Let Me Follow You Down”
(9)
House of the Risin' Sun
(10)

Baby, Let Me Follow You Down – tradycyjna piosenka folkowa zaadoptowana i przearanżowana przez Erica von Schmidta i nagrana przez Boba Dylana na jego pierwszym albumie Bob Dylan w listopadzie 1961 r.

Spis treści

Historia utworu [edytuj]

Pochodzenie utworu nie jest całkiem jasne, choć jest raczej pewne, iż jego początki sięgają okresu sprzed 1930 r.

Linia przekazu piosenki wygląda następująco: Dylan podkreślał, że nauczył się utworu od Erica von Schmidta. Schmidt z kolei jako swojego nauczyciela wymieniał mało znanego folkowca Geno Foremana, który, jak sam mówił, nauczył się piosenki z 78. (78 rpm) Blind Boy Fullera "Baby, Let Me Lay It on You". Utwór ten figuruje w dyskografii Fullera pod tytułem "Mama Let Me Lay It on You" i został nagrany 29 kwietnia 1936 oraz powtórnie 5 kwietnia 1938 r. jako "Mama Let Me Lay It on You No. 2". 3 czerwca 1936 utwór został nagrany przez Waltera Colemana (lub Cole).

Podobno piosenka została także nagrana przez wielebnego Gary'ego Davisa. Podobne motywy i tematy występowały także w piosenkach innych bluesmanów w latach 30. XX wieku, m.in. Memphis Minnie, Snooksa Eaglina i Big Billa Broonzy'ego.

W nocie do swojego pierwszego albumu Dylan napisał, iż przypuszcza, że Schmidt wykorzystał pewne elementy do swojej wersji z nagrań Horace'ego Sprotta z Alabamy, który został nagrany w 1954 r.

Zasadniczo "Baby, Let Me Follow You Down" (Baby, Let Me Lay It on You) jest tradycyjnym bluesem Wschodniego Wybrzeża i może być spokrewniony z takimi utworami jak "Paper of Pins" czy "The Keys to Heaven" znanymi zarówno na Wschodzie jak i w Missisipi. Ich wariacją jest być może "Can I Do It for You?" Memphis Minnie.

Sesje i koncerty Dylana, na których wykonywał ten utwór [edytuj]

Sesje nagraniowe

Prawdopodobnie pierwszą jego wersją "Baby, Let Me Follow You Down" nagraną w ogóle, była ta umieszczona na pierwszym albumie:

  • 20 listopada 1961 – sesje do albumu w Columbia Studio A w Nowym Jorku
  • 23 listopada – Dylan nagrywa piosenkę w domu Evy i Maca McKenziech w Nowym Jorku. Taśma ta jest znana jako First McKenzie Tape.
  • Podczas podróży do domu na Boże Narodzenie i Nowy Rok zatrzymał się u przyjaciół w Minneapolis w stanie Minnesota i nagrał tam dwie taśmy. Na obu znajduje się "Baby, Let Me Follow You Down".
  • 22 grudnia 1961 – pierwsza taśma została nagrana przez Tony'ego Glovera w domu Bonnie Beecher i nagrania te są uważane za lepsze od nagrań z pierwszego albumu. Stanowiły one istotną część pierwszego w historii bootlegu Great White Wonder.
  • 22 grudnia 1961 – druga taśma została nagrana przez Dave'a Whittakera i nosi nazwę Minnesota Hotel Tape
  • Październik 1962 – Dylan znów nagrywa tego bluesa, tym razem do radiowego programu "Billy Faier Show" w studiu WBAI w Nowym Jorku.
  • Styczeń 1964 – artysta przearanżował utwór i zarejestrował go jako swoją kompozycję u swojego wydawcy Witmark Music w The Witmark Studio w Nowym Jorku, z prawami autorskimi, ale później się z tego wycofał.
Koncerty

1962 [edytuj]

1966 [edytuj]

  • 5 lutego 1966 - koncert w "Westchester County Center" w White Plains, Nowy Jork w stanie Nowy Jork
  • 26 lutego 1966 - koncert w "Garden Island" w Hampstead w stanie Nowy Jork
Tournée po Australii i Europie (pocz. 13 kwietnia 1966)

1976 [edytuj]

  • 25 listopada 1976 - Dylan razem z grupą The Band wykonuje tę piosenkę na koncercie Last Waltz, który kończył istnienie tego zespołu. Album The Last Waltz (1978). Piosenka ta nie ukazała się na DVD.

W ponad 10 lat później Dylan znów zaczął wykonywać ten utwór podczas swojego Nigdy nie kończącego się tournée (ang. Never Ending Tour) (1988 i 1989).

Dyskografia [edytuj]

Inne wersje [edytuj]

Bibliografia [edytuj]

  • Paul Williams. Bob Dylan. Performing Artist 1960-1973. The Early Years. Omnibus Press, Nowy Jork 2004 ISBN 1-84449-095-5
  • Clinton Heylin. Bob Dylan. The Recording Sessions 1960-1994. St. Martin Press, Nowy Jork 1995 ISBN 0-312-13439-8
  • Oliver Trager. Keys to the Rain. The Definitive Bob Dylan Encyclopedia. Billboard Books, Nowy Jork 2004. ISBN 0-8230-7974-0

Linki zewnętrzne [edytuj]