Baby, Let Me Follow You Down

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Baby, Let Me Follow You Down
Utwór z repertuaru Boba Dylana
z albumu Bob Dylan
Wydany 19 marca 1962
Nagrywany 20 listopada 1961
Gatunek folk
Długość 2:33
Twórca Rick von Schmidt, Bob Dylan
Producent John Hammond
Utwór po utworze

"Baby, Let Me Follow You Down" – tradycyjna piosenka folkowa napisana przez Boba Dylana w 1961 roku. Utwór w jego wykonaniu, znalazł się na pierwszym albumie muzyka, Bob Dylan, wydanym w listopadzie 1961 roku. Kompozycja napisana została pierwotnie na przełomie lat 20. i 30. przez Reverenda Gary'ego Davisa, jako "Mama Let Me Lay It on You"[1]. Oryginał został nagrany przez Blind Boy Fuller i opublikowany na singlu w roku 1936[2].

Historia utworu[edytuj | edytuj kod]

Pochodzenie utworu nie jest całkiem jasne, choć jest raczej pewne, iż jego początki sięgają okresu sprzed 1930 r.

Linia przekazu piosenki wygląda następująco: Dylan podkreślał, że nauczył się utworu od Erica von Schmidta. Schmidt z kolei jako swojego nauczyciela wymieniał mało znanego folkowca Geno Foremana, który, jak sam mówił, nauczył się piosenki z 78. (78 rpm) Blind Boy Fullera "Baby, Let Me Lay It on You". Utwór ten figuruje w dyskografii Fullera pod tytułem "Mama Let Me Lay It on You" i został nagrany 29 kwietnia 1936 oraz powtórnie 5 kwietnia 1938 jako "Mama Let Me Lay It on You No. 2". 3 czerwca 1936 utwór został nagrany przez Waltera Colemana (lub Cole).

Podobno piosenka została także nagrana przez wielebnego Gary'ego Davisa. Podobne motywy i tematy występowały także w piosenkach innych bluesmanów w latach 30. XX wieku, m.in. Memphis Minnie, Snooksa Eaglina i Big Billa Broonzy'ego.

W nocie do swojego pierwszego albumu Dylan napisał, iż przypuszcza, że Schmidt wykorzystał pewne elementy do swojej wersji z nagrań Horace'ego Sprotta z Alabamy, który został nagrany w 1954 r.

Zasadniczo "Baby, Let Me Follow You Down" (Baby, Let Me Lay It on You) jest tradycyjnym bluesem Wschodniego Wybrzeża i może być spokrewniony z takimi utworami jak "Paper of Pins" czy "The Keys to Heaven", znanymi zarówno na Wschodzie jak i w Missisipi. Ich wariacją jest być może "Can I Do It for You?" Memphis Minnie.

Sesje i koncerty Dylana, na których wykonywał ten utwór[edytuj | edytuj kod]

Sesje nagraniowe

Prawdopodobnie pierwszą jego wersją "Baby, Let Me Follow You Down" nagraną w ogóle, była ta umieszczona na pierwszym albumie:

  • 20 listopada 1961 – sesje do albumu w Columbia Studio A w Nowym Jorku.
  • 23 listopada – Dylan nagrywa piosenkę w domu Evy i Maca McKenziech w Nowym Jorku. Taśma ta jest znana jako First McKenzie Tape.
  • Podczas podróży do domu na Boże Narodzenie i Nowy Rok zatrzymał się u przyjaciół w Minneapolis w stanie Minnesota i nagrał tam dwie taśmy. Na obu znajduje się "Baby, Let Me Follow You Down".
  • 22 grudnia 1961 – pierwsza taśma została nagrana przez Tony'ego Glovera w domu Bonnie Beecher i nagrania te są uważane za lepsze od nagrań z pierwszego albumu. Stanowiły one istotną część pierwszego w historii bootlegu Great White Wonder.
  • 22 grudnia 1961 – druga taśma została nagrana przez Dave'a Whittakera i nosi nazwę Minnesota Hotel Tape.
  • Październik 1962 – Dylan znów nagrywa tego bluesa, tym razem do radiowego programu "Billy Faier Show" w studiu WBAI w Nowym Jorku.
  • Styczeń 1964 – artysta przearanżował utwór i zarejestrował go jako swoją kompozycję u swojego wydawcy Witmark Music w The Witmark Studio w Nowym Jorku, z prawami autorskimi, ale później się z tego wycofał.
Koncerty

1962[edytuj | edytuj kod]

1966[edytuj | edytuj kod]

  • 5 lutego 1966 – koncert w "Westchester County Center" w White Plains, Nowy Jork w stanie Nowy Jork
  • 26 lutego 1966 – koncert w "Garden Island" w Hampstead w stanie Nowy Jork
Tournée po Australii i Europie (pocz. 13 kwietnia 1966)

1976[edytuj | edytuj kod]

  • 25 listopada 1976 – Dylan razem z grupą The Band wykonuje tę piosenkę na koncercie Last Waltz, który kończył istnienie tego zespołu. Album The Last Waltz (1978). Piosenka ta nie ukazała się na DVD.

W ponad 10 lat później Dylan znów zaczął wykonywać ten utwór podczas swojego Nigdy nie kończącego się tournée (ang. Never Ending Tour) (1988 i 1989).

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Inne wersje[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paul Williams. Bob Dylan. Performing Artist 1960-1973. The Early Years. Omnibus Press, Nowy Jork 2004 ISBN 1-84449-095-5.
  • Clinton Heylin. Bob Dylan. The Recording Sessions 1960-1994. St. Martin Press, Nowy Jork 1995 ISBN 0-312-13439-8.
  • Oliver Trager. Keys to the Rain. The Definitive Bob Dylan Encyclopedia. Billboard Books, Nowy Jork 2004. ISBN 0-8230-7974-0.

Przypisy

  1. Baby Let Me Follow You Down (ang.). secondhandsongs.com. [dostęp 2014-07-05].
  2. Mama Let Me Lay It on You by Blind Boy Fuller (ang.). secondhandsongs.com. [dostęp 2014-07-05].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]