Bad Manners

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bad Manners
Pochodzenie  Anglia (Londyn)
Gatunek ska, skinhead reggae
Aktywność od 1976
Wytwórnia płytowa Magnet Rec., Portrait Rec., Blue Beat, Pork Pie, Moon, Bad Records
Powiązania 2 Tone Records
Obecni członkowie
Buster Bloodvessel
Simon Cuell
Lee Thompsom
Dave Welton
Warren Middleton
Trevor Irving
TonyRico
Mark Harrison
Rick Macwana
Carlton Hunt
Chris Bull
Strona internetowa

Bad Manners – zespół angielski, reprezentant sceny 2 Tone (obok Madness, The Specials, The Beat, The Selecter i The Bodysnatchers). Powstał w 1976 roku w północnym Londynie. Gra skoczną odmianę ska z elementami muzyki karaibskiej, podanej często z humorem. Są mistrzami przerabiania numerów z różnych stylów muzycznych (np. muzyki westernowej, piosenek pop) na kawałki ska.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Od samego początku na czele zespołu stoi odpowiedzialny za wokal Buster Bloodvessel (właściwie Douglas Trendle). Dużych rozmiarów, łysy wokalista to prawdziwy wulkan energii, symbol i wizytówka zespołu. Obok niego w klasycznym składzie grali Louis 'Alphonso' Cook (gitara), David Farren (bas), Brian Tuitt (perkusja), Alan Sayagg (harmonijka), Paul Hyman (trąbka), Chris Kane (saksofon tenorowy), Andrew Marson (saksofon altowy) i Martin Stewart (klawisze). Skład wielokrotnie się zmieniał, do dziś pozostał tylko frontmen.

Największe sukcesy odnosili w latach 1980 - 83. Dzięki żywiołowym koncertom (m.in. udział w trasie 2 Tone Records uwiecznionej w filmie "Dance Craze") zyskali popularność nie tylko wśród rude boys czy skinheads. Debiutancki album "Ska 'n' B" wydają w 1980 roku dla Magnet Rec.. Numery takie jak "Ne-Ne Na-Na Na-Na Nu-Nu", "Here Comes The Major", "Fatty Fatty", "King Ska/Fa", "Caledonia", "Magnificent 7" (temat z filmu "Siedmiu wspaniałych"), "Wooly Bully", "Lip Up Fatty", "Special Brew", "Inner London Violence" stają się klasycznymi hitami zespołu. W tym samym roku wydają kolejny album "Loonee Tunes!" (Magnet Rec.). Jest on kontynuacją stylu obranego na poprzednim wydawnictwie. Z niego pochodzą takie hity jak "Lorraine", "Just a Feeling" czy "Tequila" (The Champs). Zespół cały czas koncertuje w całej Europie, występuje w również wielokrotnie w telewizji. Rok później na rynku ukazuje się trzeci album "Gosh It's... Bad Manners" (Magnet Rec.). Brzmienie zespołu zmienia się, muzyka jest mieszanką rytmów karaibskich, muzyki pop oraz wpływów ska i reggae. Przynosi takie przeboje jak "Walking In The Sunshine" czy "Can Can" (Jacques Offenbach) - który zajmuje 3 pozycję na brytyjskiej liście przebojów. Podobną muzykę przynosi czwarta płyta Bad Manners - "Forging Ahead" (Magnet Rec. 1982). Najbardziej znanymi utworami z tego krążka są "Samson and Delilah", "Got No Brains" oraz "My Girl Lollipop" (Morris Levy/Johnny Roberts) który zajmuje 9 pozycję na brytyjskiej liście przebojów. Był to ostatni album nagrany dla Magnet Rec., zespół opuszcza wytwórnię w 1983 roku. Następną płytę "Mental Notes" wydają w Portrait Records w 1985 roku.

Skład[edytuj | edytuj kod]

pierwszy skład[edytuj | edytuj kod]

  • Buster Bloodvessel - wokal
  • Louis 'Alphonso' Cook - gitara
  • David Farren - bas
  • Brian Tuitt - perkusja
  • Alan Sayagg - harmonijka
  • Paul Hyman - trąbka
  • Chris Kane - saksofon tenorowy
  • Andrew Marson - saksofon altowy
  • Martin Stewart - klawisze

skład 1989[edytuj | edytuj kod]

  • Buster Bloodvessel - wokal
  • Louis Alphonso - gitara
  • Martin Stewart - klawisze
  • Winston Bazoomies - harmonijka ustna
  • Chris Kane - saksofon tenorowy
  • Alan Perry - saksofon altowy
  • Nicky Welsh - bas
  • Ian Fullwood - saksofon tenorowy
  • Jan Brahms - puzon
  • Jon Preston - trąbka
  • Perry Melius - perkusja

aktualny skład[edytuj | edytuj kod]

  • Buster Bloodvessel - wokal
  • Simon Cuell - gitara
  • Lee Thompsom - bas
  • Dave Welton - puzon
  • Warren Middleton - puzon
  • Trevor Irving - trąbka
  • Tony Rico - saksofon
  • Mark Harrison - perkusja
  • Rick Macwana - klawisze
  • Carlton Hunt - perkusja
  • Chris Bull - trąbka

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Albumy[edytuj | edytuj kod]

Single[edytuj | edytuj kod]

  • "Ne-Ne Na-Na Na-Na Nu-Nu" (luty 1980) UK # 28
  • "Lip Up Fatty" (czerwiec 1980) UK # 15
  • "Special Brew" (wrzesień 1980) UK # 3
  • "Lorraine" (grudzień 1980) UK # 21
  • "Just a Feeling" (marzec 1981) UK # 13
  • "Can Can" (czerwiec 1981) UK # 3
  • "Walking in the Sunshine" (wrzesień 1981) UK # 10
  • "The R'n'B Party Four - EP" (listopad 1981) UK #3 4
  • "Got No Brains" (maj 1982) UK # 44
  • "My Girl Lollipop (My Boy Lollipop)" (lipiec 1982) UK # 9
  • "Samson and Delilah" (październik 1982) UK # 58
  • "That'll Do Nicely" (kwiecień 1983) UK # 49
  • "Blue Summer" (sierpień 1985)
  • "What the Papers Say" (grudzień 1985)
  • "Tossin' in My Sleep" (marzec 1986)
  • "Skaville UK" (maj 1989)
  • "Gonna Get Along Without You Now" (1989)
  • "Christmas Time Again" (listopad 1989)
  • "Fatty's Back in Town E.P" (wrzesień 1995)
  • "Millennium Knees Up" (grudzień 1999)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]