Badanie słuchu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Badanie słuchu – jest to ocena reakcji organizmu powstałej w wyniku stymulacji dźwiękowej. Badania słuchu dzielą się na badania subiektywne i badania obiektywne. Subiektywne badania słuchu, w przeciwieństwie do badań obiektywnych, wymagają aktywnej współpracy osoby badanej (od osoby badanej wymaga się świadomej informacji zwrotnej np. czy dźwięk jest słyszalny). Badania słuchu można podzielić również na badania progowe oraz nadprogowe. Celem badań progowych jest określenie najcichszego możliwego do usłyszenia dźwięku, w badaniach nadprogowych oceniana jest percepcja dźwięku powyżej progu słyszenia.

Wskazania[edytuj | edytuj kod]

Subiektywne badania słuchu[edytuj | edytuj kod]

W najprostszym badaniu subiektywnym ocenia się słuch mową potoczną i szeptem. Często stosowane są również stroiki, przy pomocy których przeprowadza się:

  • ocenę symetrii słyszenia – próba Webera
  • porównanie przewodnictwa kostnego u badanego i badającego przy założeniu prawidłowego słuchu u badającego – próba Schwabacha
  • porównanie słyszalności stroika na drodze powietrznej i kostnej – próba Rinnego.

Do badań subiektywnych słuchu należą:

Obiektywne badania słuchu[edytuj | edytuj kod]

Do badań obiektywnych należą:


Audiometria tonalna progowa[edytuj | edytuj kod]

Popularnie termin badanie słuchu odnoszony jest do audiometrii tonalnej. Audiometria tonalna jest badaniem polegającym na określeniu słyszenia progowego tonów czystych w zakresie częstotliwości od 125 Hz do 10000 Hz. Dokonuje się tego w oparciu o informacje uzyskane od badanego podczas podawania sygnałów dźwiękowych o różnym natężeniu w poszczególnych częstotliwościach. Fala dźwiękowa dociera do ucha drogą powietrzną lub kostną poprzez nagłowne słuchawki powietrzne bądź kostne.

Przebieg[edytuj | edytuj kod]

Osoba badana siedzi w wyciszonej kabinie, na głowie ma założone słuchawki, przez które podawany jest sygnał dźwiękowy z audiometru do przewodu słuchowego- przy badaniu przewodnictwa powietrznego. Przewodnictwo kostne bada się używając jednej słuchawki kostnej, którą ustawia się na wyrostku sutkowatym badanego ucha. Audiometr wyposażony jest w urządzenie umożliwiające regulację dźwięku i może być sterowane ręcznie lub automatycznie z możliwością zmian częstotliwości tonów. Badany informuje wykonującego badanie o każdym usłyszanym dźwięku. Oznaczenie progu słyszalności powtarza się kilkakrotnie dla każdej częstotliwości. Tempo pomiaru jest dostosowywane indywidualnie do czasu rekcji badanego. Wynik badania przekazywany jest w postaci prostego wykresu.

Piśmiennictwo[edytuj | edytuj kod]

  • Audiologia kliniczna. Zarys. red. A. Pruszewicz. wyd. Akademii Medycznej im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu, Poznań 2003. ISBN 83-88732-02-1
  • Audiologia kliniczna. red. M. Śliwińska-Kowalska. wyd. Mediton, Łódź 2005. ISBN 83-913433-8-3

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Demonstracja, na czym polega wykreślenie audiogramu tonalnego, test wyrównania głośności, audiometria mowy oraz audiometria mowy w szumie na przykładzie badania słuchu online

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]