Bahadur Szah II

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bahadur Szah II

Bahadur Szah II (ur. 24 października 1775, zm. 7 grudnia 1862 w Rangunie) – ostatni cesarz Mogołów, panował w Indiach w latach 18371858, był synem Akbar Szaha II.

Bahadur Szah II był ostatnim cesarzem Indii z dynastii Wielkich Mongołów. Po śmierci swojego ojca został osadzony na tronie w Delhi przez Brytyjczyków. Niesprawował realnej władzy. Pisał poezję, wspierał finasowo poetów i pisarzy. Bahadur Szah II stał się mimowolnym symbolem dążeń Hindusów do niepodległości. Wzniecili oni w 1857 r. powstanie przeciwko Brytyjczykom. W następnym roku Bahadur Szah II został obalony, aresztownay i zesłany do stolicy Birmy - Rangunu. Jego synów zamordowali Brytyjczycy.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

M. Hertmanowicz-Brzoza, K. Stepan, Słownik władców świata, Kraków 2005, s. 709.

Poprzednik
Akbar Szah II
Władca Wielkich Mogołów
1837 - 1858
Następca