Bakalaureat

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Bakalaureat, (łac. artium baccalaureus, w skrócie A.B.), znane też jako angielskie B.A. (ang. Bachelor of Arts) – niższy stopień wprowadzający otrzymującego go bakałarza do kariery naukowej. Najwcześniej stopnie te zaczęto przyznawać na wydziale teologicznym uniwersytetu w Paryżu na mocy dekretu papieża Grzegorza IX w roku 1234. Stosowany był już w średniowieczu powszechnie i nadal został zachowany w wielu systemach kształcenia np. w Stanach Zjednoczonych i w Kanadzie lub Kościele katolickim. Obecnie otrzymują ten tytuł absolwenci studiów zawodowych 3 letnich, a we Francji też absolwenci szkół średnich po złożeniu egzaminu państwowego.

W Polsce bakalaureat został określony jako państwowy licencjat; historycznie rzecz biorąc, tradycyjny licencjat (od łac. licentia docendi, licentia ad practicandum) jako wyższy od bakalaureatu, w europejskiej tradycji był stopniem uprawniającym do nauczania, pośrednim między magisterium a doktoratem.

A.B. (B.A.) jest obecnie najniższym stopniem naukowym nadawanym przez uniwersytety anglosaskie[1].

Przypisy

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]