Bakterie nitryfikacyjne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Bakterie nitryfikacyjnechemolitotroficzne[1] bakterie tlenowe (aeroby obligatoryjne). Uczestniczą w cyklu azotowym utleniając amoniak (zawarty np. w wodzie deszczowej, kurzu, sadzy, ekskrementach ptaków) do kwasu azotawego i azotowego[2]. Z dwutlenku węgla wiązanego w cyklu Calvina[1] bakterie wykorzystują węgiel do budowy węglowodanów i szkieletu białkowego w komórkach (obecność węglanów i innych związków mineralnych wpływa dodatnio na szybkość procesu nitryfikacji). Bakterie te nie przeprowadzają glikolizy oraz cyklu Krebsa. Protony wodoru z procesu utleniania bezpośrednio biorą udział w łańcuchu oddechowym, natomiast do syntezy NADH2 (do cyklu Calvina) potrzebna jest energia z ATP.

Grupy fizjologiczne[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniamy bakterie I i II etapu nitryfikacji:

Konsekwencje[edytuj | edytuj kod]

działalności w glebie[edytuj | edytuj kod]

Bakterie nitryfikacyjne zwiększają stosunek jonów azotanowych do jonu amonowego w glebie, wpływa to korzystnie na wzrost roślin, gdyż jony azotanowe są łatwiej pobierane przez rośliny. Produkowane kwasy przyspieszają rozpuszczanie minerałów glebowych. Negatywnym skutkiem są straty azotu spowodowane wymywaniem jonów azotanowych z gleby - nie są one w przeciwieństwie do jonu amonowego sorbowane przez kompleks sorpcyjny.

dla zabytków[edytuj | edytuj kod]

Biorą one m.in. udział w procesie niszczenia partii przypowierzchniowych budynków oraz kamieni zabytkowych. Powstałe na skutek utlenienia kwasy rozkładają węglan wapnia obecny w budynkach zabytkowych[2].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Mieczysław Kazimierz. Błaszczyk: Mikrobiologia środowisk. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2010, s. 149. ISBN 978-83-01-16319-8.
  2. 2,0 2,1 Profilaktyczna konserwacja kamiennych obiektów zabytkowych, red. M. Arszyński, Toruń 1975 (kopia cyfrowa)
  3. 3,0 3,1 Mieczysław Kazimierz. Błaszczyk: Mikrobiologia środowisk. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2010, s. 150. ISBN 978-83-01-16319-8.