Balet polski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Balet polski powstał dzięki Stanisławowi Augustowi Poniatowskiemu, na jego dworze działał pierwszy zespół baletowy w kraju. Wystawiane były wtedy opery-balety i balet d'action.

Stały zespół rozpoczął działalność w Warszawie, w 1818, jego świetność przypadła na lata 1837-1860, dzięki takim choreografom jak: M. Pion, Filippo Taglioni i R. Turczynowicz. Najwybitniejszymi tancerzami tego okresu byli: K. Turczynowiczowa, H. Cholewicka, A. Tarnowska i F. Krzesiński. Repertuar obejmował wtedy najsłynniejsze balety romantyczne i balety polskie jak Wesele w Ojcowie.

Najważniejsze polskie balety:

tytuł kompozytor premiera choreografia
Apollo i dziewczyna Ludomir Różycki 1937 Bronisława Niżyńska
Baśń krakowska Michał Kondracki 1937 Bronisława Niżyńska
Esik w Ostendzie Grażyna Bacewicz 1964 Conrad Drzewiecki
Figle szatana Stanisław Moniuszko i Adam Münchheimer 1870 W. Colari
Harnasie Karol Szymanowski 1938 J. Nikolska, M. Statkiewicz
Klementyna Piotr Perkowski 1969 Jerzy Gogół
Mars i Flora Karol Kurpiński 1820 L. Thierry
Mazepa Tadeusz Szeligowski 1958 S. Miszczyk
Na kwaterunku Stanisław Moniuszko 1868 H. Meunier
Pan Twardowski Albert Sonnenfeld 1874 H. Meunier
Pan Twardowski Ludomir Różycki 1921 Piotr Zajlich
Paw i dziewczyna Tadeusz Szeligowski 1949 Zygmunt Patkowski
Swantewit Piotr Perkowski 1948 Jerzy Kapliński
Wesele w Ojcowie Karol Kurpiński, Józef Damse 1823 J. Mierzyńska, M. Pion
Z chłopa król Grażyna Bacewicz 1954 S. Miszczyk
Złota kaczka Jan Adam Maklakiewicz 1951 Jerzy Kapliński